Gedicht van Herman Andriessen

Doorlopen, simpelweg en religieus

Moed houden, eenvoudig voortgaan,
als je kunt.
En als je niet kunt, niet meer kunt,
wachten,
of uitrusten bij een vriend,
als die er is.
En, als die er niet is,
tóch wachten, - dan maar alleen -
wachten tot het weer gaat:
straks.

Eenvoudig voortgaan, de weg nemen
zoals die komt
met z'n vóór en z'n tegen,
je oog helder als een lamp
die je lijf verlicht.
Doen wat ter hand is.
Antwoorden geven als die er zijn.
En intussen voelen
de tik van je stok,
niet teveel omzien - een enkele keer soms,
want de weg gaat dwars door je hart - niet teveel omzien,
en niet teveel ook vooruit.

Eenvoudig voortgaan en weten:
deze weg is niet alles,
en is niet van deze wereld alleen.
De wolken zien die aandrijven
uit eeuwige verten - wie trok er hun grens? - en je hart voelen inkloppen
op de eeuwige heuvels - wie heeft ze gegrond? - en van de dingen
de stille kant zien ...
waar ze grenzen aan
de Eeuwige ...

Pagina gemaakt 7-6-2016.