Citaten van Sylvain Ephimenco

Blijven steken
Hoe heeft het zover kunnen komen dat de mens de gruwelijkheid van een wrede dood en het leed van het menselijke vlees tot cultus heeft verheven, vroeg ik me telkens af. Hoe konden mijn ouders in een bed slapen met erboven een dode of stervende man, hangend aan een kruis? Regelmatig sloop ik hun slaapkamer binnen om naar het vastgespijkerde magere lijf op zijn kruis van bukshout te staren. Naar de bronzen nagels in de handpalmen en de kleine druppels op het voorhoofd. Dat de ondraaglijke pijn van Jezus noodzakelijk was geweest om de mensen te verlossen, vond ik een gekunstelde uitleg. Ongeloofwaardig voor een kinderverstand. Het woord 'masochisme' kende ik gelukkig nog niet. Een verhaal van liefde kon toch niet in een marteling eindigen? Na tweeduizend jaar is het verbazingwekkend dat het christendom in de symboliek van het kruis is blijven steken. Dat men nog steeds het moment van een afschrikwekkende dood als embleem verkiest boven een boodschap van leven en hoop. Geen verlossing zonder ondraaglijk leed, geen Kerstmis zonder Pasen.
(Column 'Trouw' 30 maart 2002)

Privé
Als God een inspiratie- en zelfs krachtbron kan zijn voor het individu, moet hetzelfde individu zijn belevenis strikt beperken tot een privé-aangelegenheid. Zolang dat bidden of mediteren het innerlijk van het individu versterkt, is er niets aan de hand. Zodra het geloof de beweegreden achter de collectieve daad wordt, begint de ellende. Al eeuwen.
Ik ken geen moderne oorlog die barmhartig werd gestaakt omdat mensen zich op God beriepen. Wel tal van bloedbaden die in de naam van God werden ontketend. Het is van groot belang om God zoveel mogelijk naar de privé-sfeer terug te dringen, daar waar het individu in vrede en rust met Zijn hulp kan opbloeien. Maar God als krachtbron van de collectieve en dus politieke actie blijkt vele malen vernietigender dan het meest dodelijke wapen.
(Column 'Trouw' 25 oktober 2001)

Pagina bijgewerkt 30 maart 2002.