Citaten van Monic Slingerland

Dan wijken de woorden ...

- Geloven wil ik niet alleen met de dunne lijn die van de oren naar de rede loopt, maar met alle zintuigen. Zo'n zinnenprikkelend geloof als het katholieke, daarbij komt mijn eigen geloof tot leven. Ik besef mijn eigen kleinheid en tegelijk mijn plaats in het grote geheel van het leven, ik besef mijn bijdrage aan het kwaad in de wereld en tegelijk mijn onmacht daar iets aan te doen. Mijn overgeleverd zijn aan het lot en de mogelijkheid te leven met troost en hoop. Ik besef dat ik dat kan delen met mijn voorgangers van eeuwen en eeuwen her, die daar toen al woorden aan gaven, handelingen bij vonden, handelingen en woorden die nu aansluiten bij mijn eigen besef van kleinheid en volheid tegelijk. Die door steeds dezelfde teksten getroost zijn, die zich er aan geërgerd hebben, die door dezelfde mist van wierook heen naar kaarslicht hebben gekeken, die hun doden met dezelfde rite hebben begraven, wierook en wijwater over de kist gesprenkeld, kaarsen aangestoken, hebben getwijfeld aan alles terwijl ze luisterden naar het pange lingua of het tantum ergo.

- Als we in het gebied zijn waar het werkelijk om gaat, wijken de woorden. Kwebbelen doe je ook niet tijdens het baren van een kind, het bedrijven van de liefde of als er iemand doodgaat. Dan houd je je mond. Dan zijn er geen woorden meer. In dat gebied hoort ook het contact met de Schepper.

Pagina bijgewerkt 21 juni 2000.