Citaten van Catharina Visser

Uit 'Dabar-bericht' 1-2007 'Winters dagboek':

Mythen als waarheid
Ik ben zover dat ik veel bijbelverhalen zie als mythen. Maar ik ben ook zover dat ik die mythen zie als de verwoording van een waarheid die onuitsprekelijk is.


Uit 'Dabar-bericht' 3.2006 'Het voorbij gaan':

Vernietiging
Steeds meer bevangt ons de huiveringwekkende gedachte dat de mensheid druk bezig is met het voorbereiden van zijn eigen vernietiging. Een vermoeidheid als van een slopende ziekte kruipt in onze leden als wij over onze snelwegen rijden, in stinkende, ronkende files en langs handels- en industriegebieden die het landschap allengs verpletteren. De aarde antwoordt met gevaarlijke veranderingen en de mensheid kan zichzelf amper meer stoppen in haar proces van gulzig, oneerbiedig consumeren. Ja, de mens zelf vervuilt, wordt ziek.

Overgave
Alles wat je wilt vasthouden, verzwaart je weg; alles wat je deelt, geeft verlichting. Als de dood komt, zal het volkomene van je leven bestaan uit de overgave van je hele wezen.


Uit 'Dabar-bericht' 2.2006 'De maaltijd':

Wereldgeweten
Honger is een vreemd element in de voedselketen. Dat er mensen op aarde aan honger sterven, is iets oneigenlijks, het hoort bij de dood op een te vroeg tijdstip, midden in het leven, of, al heel vroeg, van de slachtoffers bij uitstek, de kinderen. Daarom zou de honger een luis in de pels van het wereldgeweten moeten zijn.


Uit 'Dabar-bericht' 4.2005 'Wereldpijn':

Zachte gloed
Mededogen is iets anders dan medelijden. Medelijden is een mooie emotie die heftig kan uitbreken en daarna weer wegebben. Mededogen is een zijnswijze, een zielstoestand die duurzaam is omdat zij is gegrond in de liefde van God zelf. Mededogen reikt niet altijd meteen handen om te helpen. Het is een zachte gloed die hoger oplicht naarmate de duisternis dieper wordt.


Uit 'Dabar-bericht' 3.2005 'De zegen van de beeldhouwer':

De geheime bron
Het scheppingsverhaal is een mythe, bedoeld om in menselijke taal het ontzagwekkend wonder van het ontstaan van de aarde weer te geven. Heel ordelijk is het scheppen verdeeld in perioden, zoals dat ook in de evolutie is gebeurd. Die perioden worden in het verhaal dagen genoemd. Het gaat niet om de lengte van die dagen, of om de volgorde ervan, maar om de geheime bron waaruit alles is opgeweld. En waarom zou je dat geheim niet God noemen, of Allah, of Jahwe?

Ontvouwing
Zoals de natuurwetenschap steeds dieper doordringt in de geheimen van de stof, zo kan de zoekende mens ook steeds meer ruimtes binnengaan in de geheimen van de geest. De evolutie is een ontvouwing, ook van de onzichtbare velden van ons wezen.


Uit 'Dabar-bericht', 2.2004, 'De melodie van pijn en vreugde':

Lijden
Onontkoombaar is het dat wij lijden. Zonder uitzondering komen we vroeg of laat terecht in de doolhoven van wanhoop en leegte.

Paradox
Je kunt alleen maar gelukkig zijn als je er niet op jaagt. Je kunt alleen maar ontvangen als je geeft, en geven als je kunt ontvangen. Je kunt alleen maar het hoogste bereiken als je nederig bent. Je kunt alleen maar de liefde ontmoeten als je haar loslaat.


Uit 'Dabar-bericht', 2.2004, pagina 2:

Herberg

De kaarsrechte weg achtergelaten
paden gezocht door velden van hoop
verdoold in moerassen van twijfel
verstrikt in een oerwoud van vragen
dan, om een bocht, valt er licht
er is een herberg in zicht.

Welkom in de herberg van de vrede
rust in vertrouwen, zegt de waard
verfris je aan de bronnen van het inzicht
verwarm je aan de lichtgloed van de haard
en voed je met het brood van de ontmoeting
en groet de pelgrims die hier zijn vergaard.

In de morgen een bries die je wekt
opstaan en verdergaan naar de einder
je hart openen, bedroefden troosten
je brood delen, vrede verspreiden
dan komt de herberg in zicht
van de Heilige van het licht
die je bij het vuur begroet
en je opneemt in zijn gloed.


Uit 'Dabar-bericht', 3.2003, 'Het leven wordt al gaandeweg geweven':

Haakse bocht
Het zijn niet alleen de positieve elementen in je leven die je hebben gestuurd, maar ook de negatieve, althans de momenten dat het mis ging, dat je in een gat viel, waar je dan weer uit kroop, maar aan de verkeerde kant. En dan bleek juist daar je toekomst te liggen, je opdracht. Je ziet nogal eens dat iemand juist door een ongelukkige haakse bocht van het lot op een plek terecht komt waar hij uiteindelijk zijn bestemming vindt.


Uit 'Dabar-bericht', 2.2003, 'Waterscheiding, partage des eaux':

Tijd voor wijsheid
Een eenvoudig iemand is niet uit op macht, op belangenkringen, op bezit; op zichzelf. Daardoor komt zijn tijd vrij voor aandacht voor het andere en de anderen. Zijn geest raakt niet verstoord door allerlei bijkomstigheden en langzaam groeit in hem de wijsheid.

Rivieren van ons leven
Waarheen stromen de rivieren van ons leven? Naar de dood en de zee. Als zich uit het water van de zee wolken vormen die zich ledigen boven de bergen, zullen op een dag de druppels zich weer opnieuw een weg banen naar de rivieren.


Uit 'Dabar-bericht', 1.2003, 'Het kleed van het ontwaken':

Ontwaken aan het licht
Een hebzuchtig, oppervlakkig leven heeft voor de Meesters van spiritualiteit te maken met de slaap, de dood. Je leeft niet echt, je beantwoordt niet aan je opdracht als mens, je houdt je op in de duisternis van je ego, terwijl je zou kunnen ontwaken aan het licht.

Licht in de duisternis
Er gaapt een groot gat tussen wat de mensen wel willen veranderen in hun leven en wat ze ervan waarmaken. Je hart moet als het ware opspringen, je moet vurig worden, geestdriftig, niets anders meer willen dan licht brengen in de duisternis.

In een bliksemflits
Het zijn de kleine dingen, de kleine mensen die dikwijls tellen als het gaat om nieuwe begeestering. Het begint soms met die enkeling die ineens in een bliksemflits ziet wat hij doen moet.

Een weg naar vrede
Op een dag vergeef je iemand een fout of een karaktertrek. Dat is een onmetelijke stap in je ziel, een weg naar vrede.


Uit 'Leiding in je leven', isbn 90 6416 387 1

Eenzaamheid
Wie de verborgen Schepper najaagt, vindt Hem niet, wie de Geest wil vastgrijpen, houdt de wind in zijn handen. Maar wie de eenzaamheid aanvaardt als een bodem voor eigen kracht, zal de schepping waarmaken in zichzelf.

Diepste krachten
In de godverlaten wanhoop worden in de mens de diepste krachten vrijgemaakt.


Uit 'Dabar-bericht', 3.2002, 'Omvorming in de doolhoven':

Zoektocht in doolhoven
Leven is geen rechte weg van het een naar het ander, maar een zoektocht in doolhoven, met rechte wegen die nergens heenleiden en zijpaden die nieuwe gebieden ontsluiten, maar lijken te eindigen in ondoordringbaar kreupelhout.

Wankele bouwwerken
De liefde is nooit helemaal stabiel, relaties zijn dikwijls broos en kwetsbaar, als wankele bouwwerken op vulkanische grond.

We moeten zelf spreken!
Het kwaad in de wereld heeft de mens van onze tijd de ogen geopend voor de ontoereikendheid van ons godsbeeld, dat uitgaat van een almachtige Schepper buiten ons, die het paradijs voor ons in stand houdt. Maar nu zien we in dat we het allemaal zelf moeten doen. En daar staan we, in een leegte waarin de chaos zich uitstort. Waarin niets meer veilig lijkt. Waarin de Schepper niet meer spreekt. We moeten zelf spreken!

Wij allemaal ...
Waarom verwachten we toch dat onze wegen gebaand zijn, dat we geen tegenslag zullen krijgen, dat er geen dood zal zijn, geen verdriet! Het hele leven zit zo in elkaar dat wij allemaal op een dag moeten lijden, de een meer, soms veel meer dan de ander, maar toch, iedereen! Al is het maar omdat wij ziekte en dood van onszelf en onze geliefden niet kunnen tegenhouden.

Geef het maar gewoon toe
Heb je wel gelijk gehad met je manier van leven? Heb je niet te veel verwacht van anderen? Ben je niet te veel verslingerd geweest aan een geluk waarvan de wortels maar los in de grond zaten? Heb je genoeg aandacht gehad voor je vrienden? Of voor je vijanden? Waarom heb je zoveel gram verzameld? Je bent trots geweest en op jezelf gericht, geef het maar gewoon toe. Hoe lang heb je jezelf daarmee bedrogen?

Delen
Geluk dat je niet wilt delen, keert zich tegen je.

Verlossing
En nu moet ik denken aan wat de Zen-leraar Ton Lathouwers zegt: dat elk lijden een diepe, mysterieuze vorm van ontlediging is, die ook een onbegrijpelijke vorm van heil in zich draagt. 'Eerst word je overschaduwd door een vreselijk gevoel van verlatenheid. God is er niet, je moet het zelf doen, zelf God worden, scheppen uit niets. En dan rijst, op de bodem van de diepste vertwijfeling, het geloof op, het geloof tegen beter weten in. In de godverlaten wanhoop worden in de mens de diepste krachten vrijgemaakt. Niet door eigen inspanning, maar door iets diepers. Noem het genade, verlossing.'


Oudere citaten:

Bezieling
Wat is de volte (volheid GH) van de duizenden kerken in Europa waar alleen maar een vlieg rondstrompelt en beelden in de ruimte staren? Is de volte van een kerk niet alleen maar de volte van de bezielde gelovigen die haar bezoeken? Langzaam lijkt die bezieling te zijn weggegleden uit de gelovigen, totdat de gelovigen zelf begonnen weg te glijden uit de kerk. Waar zijn ze gebleven? - ergens in dat grote moeras van mensen die over niets meer praten dan over niets? Die met hun loze gekwebbel luiden (zoals klokken luiden GH) boven hun eigen leegte? En in hoeverre ben ik een van hen? Je kunt denken: Laat er een profeet opstaan, of een profetes. Laat Christus terugkeren naar de aarde. Laat een grote gestalte nieuwe bezieling brengen, het vuur van de liefde, de gloed van het mededogen, een hartstocht voor vrede en vergeving. Dan zullen de mensen weer gewekt worden en het grote in zichzelf ontdekken. Trotse en harteloze prelaten zullen ontmaskerd worden, vermoeide en sombere predikers het vuur terugvinden. En misschien gebeurt er wel iets heel nieuws in de leegte van de kerken, in de leegte van het verschrompelde wereldhart, in de leegte van aarde en hemel.
Want leeg worden is een kans, een kans om het leven opnieuw te ontvangen. Als je oude waarheden zijn weggevallen, als je eigenwaan geen nut blijkt te hebben, als je niets meer gelooft, geen ideaal meer hebt, dan kun je misschien, ik zeg het voorzichtig, die leegte in godsnaam maar proberen om te keren en open te stellen voor een andere leegte, ogenschijnlijk even leeg als de andere, maar bezield. Het is zoiets als de knop van het licht omdraaien. En het is licht. Je zintuigen groeien dan uit tot een groot gewaarzijn, je hoort en ziet met nieuwe ogen en oren, de werkelijkheid overstijgt zichzelf. Een mist trekt op, een geluid wordt een lied en het leven van alledag keert zich binnenstebuiten en toont je de verscholen dimensies van de dingen, de verborgen schittering van het bestaan.

Geluk en lijden
Ik moet aan Elie Wiesel denken, die in een van zijn boeken zegt: 'Men kan geluk putten uit een naamloos en eindeloos verdriet.' Geluk en verdriet zijn hier niet van elkaar gescheiden. Wat is dit voor een samensmelting?
Er moet in het uiterste lijden een deur zijn die voert naar het ultieme besef van het bestaan. Dit kan zich laten voelen als geluk. Er moet in het ervaren van schoonheid een punt van ongrijpbaarheid van het allerhoogste zijn dat zich laat voelen als pijn. Daar, waar gevoelens niet meer meetbaar zijn vanwege hun hoogte of diepte drijven zij binnen in het absolute. Diep in de kosmos van het menselijk bewustzijn vloeien de uitersten ineen. Daar breekt een andere dimensie van besef door waarin de begrippen geluk en verdriet wegzinken en plaats maken voor het ervaren van het Zijn zelf.
Als dat zo is, dan moet zich, ergens in ons ervaren van de dagelijkse dingen, al een spoor van dit absolute een weg zoeken. Dan liggen ook hier geluk en lijden dichter bij elkaar dan wij denken. Misschien is er in 'het harde, het schelle en het vele' (van onze moderne wereld) wel een spoor van schoonheid verborgen en huist er in de schoonheid een angel van verval en kwaad. Wie zal het zeggen? Maar zeker is dat wij zelf deel zijn van zowel het een als het ander. Dat we het allemaal in ons bergen.

Kennis
Je denkt toch niet dat God die boom met die prachtige appels van de kennis daar werkelijk heeft neergezet om ons te plagen en de ogen uit te steken? Nee, wij mochten, en mogen nog altijd, kiezen: eten van de boom van het leven en rustig in het eerste paradijs blijven, of die appels plukken en alle onrust, al het zwerven, alle wanhoop en het lijden smaken waardoor wij wezens worden naar Gods evenbeeld van liefde, lijden en verrijzen.

Christuslicht
Voor een boekje over pijn interviewde ik eens een antroposofische arts. Ik zei tegen hem dat we zo weinig merken van het Christuslicht in de wereld. Eigenlijk zou Jezus maar weer eens langs moeten komen. Hij antwoordde toen: 'Als Jezus hier als een groot licht door de straat zou trekken, zou iedereen hem volgen. Maar wat dan nog? Wat zou dat ín de mensen veranderen? Het gaat om de innerlijke weg, om het volgen van je geweten, om het zoeken naar de Christus ín jou. Zo nader je de liefde.'

Over dood en leven

- We zijn toch niet geboren om verloren te gaan onder het hakmes van het kwaad? Of om zelf het hakmes op te nemen en om ons heen te slaan? Wie geweld pleegt, wil de verborgen bekkens van de liefde niet ontdekken en dat komt neer op de dood van zijn ziel. Zijn lichaam leeft misschien nog door, maar zijn geest is stervende. Het is een sterven vóór de dood. Op die manier lopen er veel dode mensen over de aarde. Ze geven bijvoorbeeld nog wel bevelen en verschijnen voor de televisie, maar zij leven niet meer. Ook veel naamlozen in steden en oerwouden sterven aan hun wraak. De wereld is vol gestorvenen. De slachtoffers in hun graven ... die leven. En misschien, ooit, staan zelfs de doden op. Want het vreemde van de dood is dat de oerwil altijd nieuw leven uitprobeert.

- Zag de wereld maar in dat je midden in je leven kunt verrijzen uit je oude 'ik'. Dan zou er geen oorlog zijn, geen Kosovo, geen moord. Maar zo gaat het niet. Het gaat per mens. We kunnen alleen maar hopen op de enkelingen die het inzien, op veel enkelingen samen!

Eenheid
De mystieke mens staat open voor de eenheid van alle dingen en leert afstand te nemen van zijn ego ter wille van iets diepers in hem. En dat diepere is verbonden met God en mens, en zoekt zichzelf niet.

Verdichtingen
Een boom is de bekleding van een gedachte, de wind een zucht van de geest. Het zijn verdichtingen van de energie, zoals mijn eigen lichaam een verdichting is van mijn onzichtbaar wezen.