Elodie

Lieve Elodie,

Als ik dit schrijf, is het al meer dan een etmaal geleden dat je geboren bent. Jij was de eerste in het gezin van je ouders die in eigen land geboren werd. Daarom voelde ik jouw geboortedag ook anders dan die dagen van je broers. Zij werden allebei op Hawaï geboren, net zo'n beetje aan de andere kant van de wereld. Voor mijn gevoel was dat in die uren zo ver weg dat hun geboortedagen mij door die grote afstand juist nog meer nabij kwamen. Dat is zo bijzonder in het leven, dat wat veraf is, tegelijk zo dichtbij kan komen en wat veel dichterbij is, toch ook afstand kan behouden. Die verschillende kanten aan ons bestaan hier, boeien me steeds meer. Dat dingen niet zijn wat ze lijken te zijn en juist wel zijn wat je niet had kunnen vermoeden of hopen. Je broers waren zo veraf toen ze geboren werden en toch waren ze niet verder weg dan jij in je eerste uren hier bij ons, waarin wij vlak in de buurt waren en ook bleven, omdat we je niet meer los konden laten nadat mijn telefoon was gegaan. Dat was om half 2, in Niehove, waar je om de kerk heen kunt. De zon scheen en we hadden op onze fietstocht al genoten van het prachtige Groninger land. Een Limburgs echtpaar dat al evenzeer van deze dag en plek genoot als wij, maakte zich net van ons gesprek over haar en mijn fotohobby los om hun weg te vervolgen. 'We zijn nu in het ziekenhuis', zei je vader. Je had al gepoept nog voor je geboren was en dus moest je aangezet worden om je wat te haasten. Je tijd was duidelijk gekomen. We hebben vanaf dat moment onze route verlegd om de afstand tot jou minder groot te laten worden dan volgens ons boekje. We wilden snel bij je kunnen zijn. Zo hadden we een prachtige dag en ik maakte veel mooie foto's, waarvan ik een aantal nog op mijn site ga zetten. Ik hoop dat ze daar bewaard kunnen blijven, zodat je er in je opgroeien af en toe nog eens naar kunt kijken, mee kunt kijken door mijn ogen op jouw dag. We cirkelden dus rond, zonder te ver weg te komen. We telden de uren, waren op de mooiste plekjes en tegelijk waren we al half bij jou en je ouders in het ziekenhuis. Weet je, als ik dit allemaal schrijf, begint het buiten heel langzaam licht te worden. Ik hoorde de eerste vogel, die nu, even later, al niet meer alleen is. Zo begint alle leven en alles altijd opnieuw en zo begon jouw leven bij ons op die dag. Kun je voelen hoe wonderlijk die dingen zijn? Het duurde tot 9 uur 's avonds voor het volgende telefoontje van je vader ons bereikte. 'Gefeliciteerd', was het eerste dat hij zei en ik zei: 'Ook gefeliciteerd.' En het was heel goed. Toen zijn we snel van Ezinge, van oom Jan en tante Jantje, bij wie we om nog langer in je buurt te blijven koffie hadden gedronken (ik heb voor we weggingen een foto van hen voor je gemaakt), teruggefietst naar Den Ham, waar onze auto stond. We fietsten langs het huis waar je oma opgroeide, over de Zuiderweg, langs Fransum, waar je ouders trouwden en reden uit Den Ham naar het ziekenhuis waar we je al snel vonden, twee uur nadat je geboren was. Dat was anders dan hoe het ging toen je broers geboren waren, dat zul je begrijpen. Jij was in eigen land geboren. Maar wat is eigenlijk eigen? Voor je ouders is Hawaï een plek geworden die eigen is en misschien ben jij voor hen wel in het 'buitenland' geboren. Je oudste broertje moet naar school, weet je, moest de volgende dag zelfs op z'n eerst schoolreisje. Anders was, wie weet, jij ook op Hawaï geboren. Dus wat is eigenlijk 'eigen land'? Ik weet het antwoord niet, maar als ik Google op jouw naam, vind ik iets over buitenlandse rijkdom. Misschien ben jij degene die in het buitenland geboren werd? En rijkdom ... Eén ding wil ik over rijkdom zeggen: rijkdom heeft niet te maken met geld en goed, het heeft te maken met wat echt belangrijk voor je is, met alles waarin je meevibreert op de goddelijke melodie die bij jouw 'eigen' leven hoort.

De nacht is voorbij, een nieuwe dag is begonnen. Zo wens ik jou een nieuw begin, alle dagen van je leven hier bij ons. Dat je je rijkdom mag delen. Weet je, ik geloof dat je ouders hebt die je aardig op weg zullen kunnen helpen. Dat meen ik echt, ook al zullen er wel eens dagen zijn dat jij daaraan twijfelt.

Opa Gert

14 juni 2009, oma Trix met op de achtergond het oude huisje van haar opa 14 juni 2009, oom Jan en tante Jantje 14 juni 2009, Elodie, 2 uur oud

Pagina geschreven 16 juni 2009.