Ze is er niet

Foto opgedragen aan mijn moeder

Foto opgedragen aan mijn moeder

Al voor tienen ben ik deze zaterdagmorgen op zoek naar het graf van mijn moeder. Het is alweer meer dan een halfjaar geleden dat ze stierf. De steen op het graf heb ik nog niet eerder gezien, maar ik vind hem gemakkelijk. Ik sta daar, de zon in m'n rug, en ik lees haar namen. Ik voel niets, lijkt het wel, en daar ben ik verbaasd over. Ik denk terug aan de zomerdag van haar begrafenis. Ik zie hoe velen er na haar begraven zijn ... En opnieuw staar ik naar haar namen ...

Als ik terugloop naar m'n auto voel ik tranen. 'Ze is er niet', hoor ik mezelf mompelen. En op hetzelfde moment valt me een oude tekst in: 'Wat zoekt ge de levende bij de doden? Ze is hier niet, want ze is opgestaan ...' Ik merk hoe m'n gevoel op slag verandert. 'Het klopt ook', zeg ik in mezelf. 'Ze is er niet! Ze is héél ver weg.' Ik denk terug aan een andere dag: haar laatste dag. Ik ging vanuit het ziekenhuis op weg naar m'n broer om daar een broodje mee te eten. Plotseling was ze bij me, in m'n auto, daar op de A12. Ze heeft alle afstand al overwonnen, wist ik toen. Terwijl haar lichaam de laatste strijd streed in de ziekenkamer, was haar geest alom.

We gaan naar Pasen. Dat maakt 't nog meer kloppend allemaal. Onze doden zijn mateloos ver van ons verwijderd en tegelijk dichterbij dan ooit. Hoe kan zoiets?

Later deze dag ben ik bij een tante die vorig jaar haar man verloor. We praten over hem, over z'n geslotenheid, over hoe hij in alle pijn kon danken voor elke dag. En plotseling is hij bij ons; ik kan hem voelen. Ik zeg het ook: 'Misschien is hij hier nu wel, misschien is hij dichterbij dan ooit ...' De ogen van mijn tante worden vochtig. 'Dat zou ik best kunnen geloven', zegt ze.

Ja, ik geloof de opstanding der doden. Ze zijn eindeloos ver van ons verwijderd en soms ineens heel dichtbij! Mooie gedachte, dat ze rondom ons zijn. Wie weet zijn ze onze beschermengelen. Wat weten we? Wat ik het duidelijkst weet, is wat ik voelen kan.

Pagina laatst bijgewerkt 16 maart 2002.