Weer grootvader

Vanmorgen vroeg is Naomi geboren, ons tweede kleinkindje. Weer was de geboorte niet erg gemakkelijk, maar als alles dan heel goed is, is dat - denk ik - gauw vergeten. Gisteravond was ik nog even in het ziekenhuis en ik was trots op onze dochter, moedig als ze werkte om de klus zoveel als mogelijk zelf te klaren. Maar ik raakte gespannen door de monitor die de hartslag van het kindje controleerde, vooral door het horen van het effect van de weeën daarop. Daardoor kon ik niet lang blijven. En toen kwam de nacht, die ik uiteindelijk voor het grootste deel wakend doorbracht. Zo doe ik dat kennelijk in zulke situaties ... Totdat ik om kwart over zeven werd wakker gebeld door de telefoon en onze schoonzoon zich meldde met het goede nieuws. Wel, z'n stem was zo opgelucht en duidelijk blij dat ik meteen wist dat het wonder ook dit keer was gebeurd. Ik voel het niet anders dan zo: een wonder gebeurt; een nieuw mensenkindje begint een eigen nieuwe weg.

Naomi is zo'n beetje geboren op de kortste dag. Het ijzelde toen we ons vanmorgen naar het ziekenhuis spoedden. Duisternis en grauwheid laten vandaag even niet af ... Daar, bij mijn dochter en kleindochter, moest ik denken aan de stal van Bethlehem, maar dan één voorzien van alle gemakken, voorzorgen en hulp. Wat dat betreft leven we in een gezegend deel van onze wereld, alhoewel ... ik aarzel ... ik weet niet wat beter is, het hier of het daar. De laatste tijd ben ik nogal bepaald bij de vaart van ons leven, zo netjes aangepast aan de snelheid van geld en goed die vroeger nog 'mammon' heette. Er zijn er die onder die norm niet lijden, maar velen zijn er tegelijk die eraan te gronde gaan, die uiteindelijk verloren raken aan de dood als offer aan onze rijkdom en welvaart. In die wereld is Naomi vandaag binnengekomen, die wereld van tegenstellingen en eisen, van mogelijkheden, kansen en gevaren. Wat voor mens is zij ... zal zij blijken te zijn? Wat zal zij belangrijk achten? Ze staat - hoop ik - aan het begin van een lange weg vol van beslissingen en keuzes. Zal ze de weg van de schone schijn leren onderscheiden van die van pure echtheid? Zal ze - uit angst niet mee te tellen - een meeloper zijn en zich thuisvoelen in de grijze middenmoot? Of zal ze eigen keuzes aankunnen en aandurven en leren staan voor zichzelf en voor haar eigen gevoel? Zal ze iemand zijn die vooral van en aan anderen leren moet of zullen anderen haar voorbeeld zien en leren navolgen? Zal ze vooral alles naar zichzelf toetrekken of wordt ze een mens met gevende handen en een uitgaand hart? Zal ze zich op laten jagen door hebzucht of zal ze haar vreugde vinden in zichzelf te delen? Natuurlijk, ouders en grootouders, leerkrachten en nog anderen zullen hun steentje bijdragen aan wie onze Naomi uiteindelijk worden zal, maar ... ik hoop dat de kern van haar persoontje al gevormd is, al een beetje vastligt, hoe die er dan ook uitziet. Ik hoop en ik wens Naomi toe dat ze ruimte zal krijgen en zal vinden om uiteindelijk helemaal zichzelf te worden, wat anderen daar ook van vinden. Een schijnbaar oppervlakkige meeloper kan ten slotte gelukkig zijn en een mens met geheel eigen waarden en normen eenzaam. Het belang zal niet liggen in een uitblinkster te worden, het ligt in de acceptatie van het eigene en van het andere, van het veranderbare en van het onveranderlijke. Het ligt in het aanvaarden van het tastbare en het onzienlijke, van hebben en van zijn. Ik wens mijn kleinkindje toe in dat alles, vroeger of later, heel vanzelfsprekend of door strijd en moeite heen, het eigen evenwicht te mogen vinden.

Gert Hardeman

Pagina geschreven 22 december 2002.