Iets over mezelf

Foto zomer 2017
Foto zomer 2017, klik op foto voor mailadres.

Af en toe wordt me gevraagd wie ik ben en wat mijn achtergrond eigenlijk is. Ik wil daar hier iets over schrijven.

Ik ben geboren in 1946 als oudste in een gezin met acht kinderen en opgegroeid in Veenendaal. Van huis uit kreeg ik een christelijk gereformeerde geloofsopvoeding mee en tot na mijn twintigste ben ik daarin serieus actief geweest. Ik heb ook belijdenis gedaan in de christelijk gereformeerde kerk.

Ik heb een deel van de kweekschool gedaan, tot en met zoals dat toen heette de eerste leerkring. Ik maakte in die tijd langdurig een persoonlijke crisis door, waar nog moeilijker uit te komen was omdat ik meende dat God niet antwoordde, terwijl ik dat wel verwachtte. Na de kweekschool afgebroken te hebben, voldeed ik mijn militaire dienstplicht bij de Militair Geneeskundige Dienst. Daarna deed ik de opleiding voor psychiatrisch verpleegkundige, na een paar jaar ervaring gevolgd door die voor sociaal psychiatrisch verpleegkundige. Na de toenmalige zogenaamde kaderopleiding deed ik ook nog de opleiding groepspsychotherapie van de Nederlandse Vereniging voor Groepspsychotherapie.

In mijn huwelijk ging ik over naar de gereformeerde kerk synodaal, maar in onze toenmalige woonplaats Ede ervoer ik de kerk meer als frustrerend dan als stimulerend, waarop we in 1973 ons lidmaatschap beëindigden. Sindsdien zijn we geen kerklid meer geweest, alhoewel we een periode kerkten bij de baptisten in Arnhem en langdurig actief waren in de oecumenische gemeente in de wijk waarin we nu inmiddels al weer meer dan dertig jaar wonen. Helaas sloeg de in deze gemeente aanwezige groeiende ruimte voor meer persoonlijke geloofsinvulling om in een sterker wordende nadruk op het dogmatische denken en bleek het niet mogelijk de oecumene te doen groeien over de grenzen van het christendom heen. Veeleer involueerde deze gemeente, toen er eenmaal een eigen kerkgebouw was gekomen, tot een soort SoW-kerk met misschien nog een heel klein plusje. Die ontwikkeling heeft me verdriet gedaan.

Ik noem me geen christen meer. Me zo te noemen ervaar ik als te belastend. Ik heb de Jezus- en de bijbelverering dan ook achter me gelaten. Ik denk dat in mijn geloven nu ook boeddhistische elementen zitten, maar ik voel geen behoefte meer me formeel ergens bij aan te sluiten, temeer nadat me in een drieweeks verblijf in een boeddhistisch klooster (Hawaï) bleek dat ik me ook daar niet op mijn plaats kan voelen. De vrijheid van het een op zichzelf staand gelovige te zijn, is me lief geworden. En door de jaren heen is mijn geloof, naar mijn gevoelen, verdiept. Ik geloof nu in dat wat ik zelf aan het Hogere ervaren kan.

In 1998 kreeg ik een eerste herseninfarct en sindsdien werkte ik een achttal jaren, tot m'n zestigste, nog slechts beperkt als hulpverlener en groepstherapeut bij de Riagg waar ik op dat moment 23 jaar mijn beste krachten gegeven had. Eigenlijk heb ik in mijn werk daar veel te veel van mezelf gevraagd en, achteraf bezien, te zeer misbruik van me laten maken. Ik heb nooit echt geleerd afstand te nemen van de problemen van mijn cliënten om daarmee mezelf te beschermen. Toen ik niet meer werkte, had ik meer tijd om over wat in me omgaat te kunnen schrijven. Inmiddels echter merkte ik dat het wat mijn geloofsinhoud betreft goed is en genoeg, dat wat ik daaromtrent te melden heb op deze site voldoende in beeld komt. Ik koos een periode voor een weblog en later voor een weblog met nadruk op de zorg. Mogelijk dat ik ook nog eens wat meer over mijn eigen ervaringen ga schrijven. Om na mijn infarct(en) mijn geheugen te (blijven) trainen, begon ik eind 1998 ook nog de stamboom Hardeman, die ik tot en met 2008 opbouwde en bijhield en vervolgens aan anderen overdroeg en die ook op een website te vinden is.

Gert Hardeman