Toch gelukt?

Hij is nu 97, mijn vader. Het contact vervaagt geregeld. Ik ben gewend hem (vrijwel) elke dag even te bellen. Vandaag is het zondag. De kerkdienst van de kerk waarin ik geestelijk opgroeide, is heel belangrijk voor hem. Ik heb in de uitwisseling van vakantiedata onder broers en zussen begrepen dat vanaf vandaag een aantal weken de kerkdienst die hij luistert om 10 uur zal zijn, een half uur later dan normaal.

Gisteravond heb ik hem rond negenen gebeld en alvast gemeld dat de kerk vandaag om 10 uur zal beginnen.

Nu bel ik hem om kwart voor 10. Zijn telefoon gaat over. Als de kerktelefoon op aan staat, krijg ik bezettoon. Dat weet ik uit ervaring. Hij neemt op en meldt zich wat gespannen. Dat de kerk vandaag om 10 uur begint, zo vertel ik hem. Hij blijkt al een tijdje met de kerktelefoon in de weer. Omdat hij praktisch blind is, moet hij alles op de tast doen. 'Ik heb hem al een paar keer aan en weer uit gezet', zegt-ie. 'Hij doet 't niet.' Ik zeg hem dat het kwart voor tien is en dat de dienst om 10 uur begint. Hij vraagt me hoe laat het nu is. 'O', zegt-ie dan, 'goed dat je belt. Dan probeer ik het zo weer.' Ach, wellicht heeft om 9 uur ook al een broer of zus gebeld om te herinneren aan de gewijzigde begintijd. Het is zo weer weg allemaal!

Mijn vrouw hoort het gesprek op de achtergrond. Zij heeft veel ervaring met ouderen die verzorging nodig hebben. 'De tijd veranderen is een ramp voor die mensen', hoor ik haar mompelen.

Later, als de dienst bezig is, is-ie in gesprek. Ik denk dat het toch gelukt is!

Pagina gemaakt 23-7-2017.