Geen schoolreisje

Geen kleuterschool voor mij. Ik vermoed dat daar in die jaren nog een eigen bijdrage voor werd gevraagd en dat die is uitgespaard. Op mijn zesde ging ik naar school. Mijn moeder heeft me gebracht en stond, samen met andere ouders achter het glas op de gang in de die dag nieuw geopende school, alvorens te vertrekken. Ik was verbaasd dat een paar kinderen huilden. Wat ikzelf voelde, kan ik moeilijk omschrijven. Er zat ook iets bij van dat ik me groot voelde nu mijn weg van die van moeder scheidde. Het was ook goed zo. Eenmaal heeft mijn moeder me gebracht. Daarna liep ik de circa 600 meter alleen. Soms stak ik over om al te stoere of baldadige jongens, voor wie ik bang was, te ontwijken. Ik zal een echte Einzelgänger geweest zijn. Alhoewel ... ik trok soms ook wel op met een buurjongen, met een neef en met Pieter, de jongen die zich ook al niet populair voelde daar op school. Met deze jongens hadden we een periode een geheime club en ontwikkelden we een geheimschrift en kwamen bij elkaar, vooral in de kelderbox onder de flat bij Pieter.

Geen kleuterschool, maar er is wel een foto waarop ik als kleuter op de arm van m'n vader zit, voor een vliegtuig, op Schiphol. Ik zie ook een paar ooms op die foto, maar mijn moeder is er niet. Een dagje uit met mijn vader dus. Jammer dat ik daaraan geen herinnering heb. De schoolreisjes is een ander verhaal. Ik geloof dat we vanaf de vierde klas met schoolreisje gingen. Ik ben toen meegegaan en we hebben gevaren in Amsterdam, maar vreemd genoeg heb ik ook hieraan geen herinnering. In klas 5 en klas 6 ben ik niet meegegaan. Dat was om het geld en omdat ikzelf ook aangaf het geld liever ergens anders aan te besteden. De hoofdonderwijzer is vooraf komen praten, vond terecht dat ik wel mee moest, maar wij hielden voet bij stuk. Dus ik had een vrije dag en het bevestigde me in mijn gevoel alleen te staan.

Mijn moeder was een ondernemend type die meer dan gemiddeld van het leven verwachtte. Net als een broer van me zal ze de desbetreffende genen gehad hebben van haar vader, die een eigen tuindersbedrijf had en over wie ik verhalen heb gehoord van mijn oma. Mijn moeder zette haar zinnen op een eigen huis, wat op zich niet verwonderlijk was in de naoorlogse jaren, waarin we met een ander jong gezin zelfs nog een gewone tussenwoning hebben moeten delen. Vooruitkomen was mijn moeders motto. Maar er werd wel een prijs voor betaald.

Pagina gemaakt 16-6-2017.