Stress is besmettelijk

Lunch in het museumrestaurant, misschien wel de enige geopende horeca in deze Groningse plaats. Het is niet druk, maar toch wil het niet lopen aan de balie, waar besteld kan worden. Op één of andere manier gaat alles traag, terwijl de bediening overigens volop stress uitstraalt. Als we uiteindelijk kunnen bestellen, merk ik op dat het kennelijk druk is. 'De hele dag al!', verzucht de mevrouw die ons helpt. De mosterdsoep van de kaart blijkt zonder brood. We bestellen een huisgemaakte gehaktbal met brood. En dan begint het wachten.

De gelegenheid, bij binnenkomst nog redelijk verlaten, loopt langzaam maar zeker meer dan vol. De zon gaat schijnen en, ondanks de relatief lage temperatuur, is in korte tijd het hele terras ook nog goed gevuld. Extra personeel wordt van alle kanten aangerukt en ingezet. Bijna allemaal stralen ze de stress uit die bij binnenkomst al opviel. We lijken in een unieke situatie voor mensen die niet op hun taak berekend zijn verzeild te zijn geraakt.

Omdat er een koude tocht waait waar we genoteerd zitten, gaan we verzitten als er een tafeltje in de zon aan het raam vrijkomt. Ik probeer dat nog even aan de balie te melden, maar alles daar verloopt nog steeds moeizaam en het personeel doet zichtbare moeite me niet te zien, zodat ik besluit zelf in de gaten te houden wanneer onze bestelling vanuit de keuken zal arriveren. Dat zal nog een tijdje duren.

Als onze lunch z'n plek heeft gevonden, blijken de huisgemaakte gehaktballen van buiten lauw en van binnen echt koelkastkoud te zijn. Ik ga ermee terug naar de balie en vraag ze even een minuutje in de magnetron te leggen. Zonder reactie wordt het bord van me aangenomen.

De magnetron zal bezet zijn geweest of de capaciteit ervan ontoereikend, maar het gevraagde minuutje wordt zomaar vijf of tien minuten. En dan kunnen we toch nog eten. Maar we zitten inmiddels wat te lang. De stress van de medewerkers lijkt zich ook wat van mij meester te maken. Stress rondom is besmettelijk.

Pagina gemaakt 12-8-2016.