Tranen

Als ik mijn stuk over de kweekschool en dat over de eerste maanden van mijn militaire dienst teruglees en stil word, komen vanzelf de tranen. Tot mijn verwondering vraag ik me af of ik deze periode dan onvoldoende verwerkt heb. Als ik het verder en langer in laat werken, wordt me duidelijk dat verwerking een levenslang proces is en dat wonden die geraakt worden altijd weer gevoelig zullen blijken te zijn. In mijn groepspsychotherapieopleiding heb ik een jaar in een leertherapiegroep gezeten waarin me heel wat van mezelf duidelijker is geworden. Deze zwartste periode heb ik daar klaarblijkelijk buiten beschouwing gelaten. En kennelijk heeft dat gekund. Laat me dat dan nu goed maken. Voor mezelf.

Tranen zuiveren de ziel en ik laat ze maar komen en gaan. Als ze er mogen zijn als ze zich aandienen, doen ze gemakkelijker hun reinigende werk. Ik deel ze niet gemakkelijk; dat heb ik nooit geleerd. Misschien moet ik zeggen dat mijn vertrouwen nooit toereikend is geworden. 'Gevoel is gevaarlijk', zei mijn moeder me herhaaldelijk. Ik heb daarover fundamenteel met haar van mening verschild. En diep weg wist ik dat wat ze zei op haarzelf betrekking had. Als zij haar gevoel de vrijheid had gegeven, had ze wel eens in een zuigend moeras terecht kunnen komen. Daar beschermde ze zich tegen. Maar, wat had ik haar graag gelukkig gezien!

Verwerking wacht op haar eigen tijd. Je kunt haar vaak ook niet forceren: je zou het tegendeel bereiken. Als ze komt, zal ze onstuitbaar zijn.

Pagina gemaakt 24-6-2017.