Zo verbeterden we ons

In 1969 leerde ik Trix kennen. We werkten samen op een damespaviljoen voor chronische psychiatrie. En al snel kregen we samen nachtdienst. We zaten aan een tafeltje tegenover elkaar, op de slaapzaal van de patiënten. We konden wat praten met elkaar, daar leek niemand last van te hebben. Eén mevrouw lag wel eens wakker en zong dan uit de negende van Beethoven. Enfin, we kwamen nader tot elkaar en vrij snel werden we ook intiem. Nee, dat laatste niet in de werksituatie.

Ik woonde intern, Trix extern. We overnachtten al naar gelang onze diensten of gezamenlijk bij mij of bij haar, of apart. Ik was benoemd geraakt tot flatoudste voor de personeelsflat en ik werd geacht toe te zien op de regels. Ik had die verantwoordelijkheid kennelijk onjuist ingeschat. Toen op een keer volstrekt duidelijk werd dat Trix bij mij sliep - ik was 23, zij 22, de meerderjarigheidsgrens lag tot 1-1-1988 op 21 jaar - moest ik bij het hoofd personeelszaken komen en werd mij duidelijk gemaakt dat ik toch het goede voorbeeld had moeten geven in die flat en dat ik dus schromelijk tekort geschoten was. Ach, ik wist dat ik lang niet de enige was waar met tweeën geslapen werd, maar ik had mezelf wat dat betreft nooit als politieman gezien. Dat wilde ik ook niet.

Dus zochten we gezamenlijke woonruimte en toen die gevonden was en we dus samenwoonden, besloten we om ook te trouwen. In 1970 zijn we getrouwd. Onze woonruimte op 11-hoog in Den Haag kon ruimer, dus belde ik op een morgen na onze nachtdienst vrij willekeurig gekozen met het Streekziekenhuis in Bennekom om te vragen of ze misschien personeel nodig hadden. Dat hadden ze en op onze vrije dag hadden we een sollicitatiegesprek met de directrice en werden we aangenomen, Trix op neurologie en ik op psychiatrie, de PAAZ dus. Op korte termijn was een nieuwbouwflat voor ons beschikbaar. Zo verbeterden we ons.

Pagina gemaakt 25-6-2017.