Verlosser

Verlosser

Die koele dag van onze vakantieweek stond ik met mijn schoondochter samen in een plaats nabij Oldenzaal voor de kerk. Het was een mooie plek daar en we wachtten even ergens op. De steen in het gebouw vermeldt de volgende tekst: 'Christus alleen is de verlosser der wereld.'

'Mooi', mompelde ik. Maar ik bedoelde daarmee niet dat ik het er zomaar mee eens was. Ik vond het mooi vanuit mijn achtergrond, vanuit dat wat me vroeger geleerd is en wat ik ook jarenlang echt geloofd heb, vanuit dat wat me uiteindelijk bracht tot een ander inzicht en ervaren van het goddelijke. Ik vond het mooi zoals ik graag luister naar oude kerkliederen zoals ik ze zelf ook gezongen heb, ook al slaan de woorden voor mij inhoudelijk nergens meer op. Mijn schoondochter zei niet veel, wachtte even af. Ze weet heel goed hoe ik over deze dingen denk en ze heeft niet meer dan een half woord nodig. 'Als je nu alleen die Christus maar wel binnenin jezelf lokaliseert en niet daarbuiten', zo hoorde ik me even later mijmeren. Zij had erop gewacht, merkte ik. Ze glimlachte. 'Als je God gaat zoeken buiten jezelf, komt het niet goed', zo hoorde ik me tegen mezelf zeggen. 'Of je moet daar zelf vast in geloven ...', kwam er toen nog.

Ik realiseerde me dat ik het op dat moment had over een kernpunt in mijn eigen geloofsontwikkeling. Ik ben opgehouden te geloven dat het van buitenaf moet komen, dat de mens Jezus van Nazareth voor mij betaald zou hebben. Als ik dat zou geloven, zou ik mijn eigen goddelijke komaf ontkennen. Ik geloof veel meer dat Jezus een godsmens was die een krachtig voorbeeld van mens zijn gegeven heeft, een voorbeeld waar ik me, zover zijn voorbeeld bij mijn persoon past, aan mag spiegelen. Maar ik ben Jezus niet ... Ik ben als mens wel even uniek als Jezus was. Er is er maar één van mijn 'samenstelling' en ... mens van God ben ik. Ik geloof dus niet dat ik Jezus moet navolgen, maar meer dat ik met mijn eigen mogelijkheden God in mijn leven zichtbaar maken mag. En dat is genoeg, meer dan genoeg! Het impliceert dat ik niet vind dat Jezus de Christus was, meer dat hij een Christus was, iemand in wie het godslicht oplichtte. Als ik nu naar Jezus blijf kijken, lijkt het alsof mijn eigen godslicht er niet toe doet, niet van waarde is. Ik geloof dat ik God niet dieper kan bedroeven dan met zo te doen. Zo kom ik niet tot mijn recht, zo misken ik God in mij! Dus Christus komt veel dichterbij nog dan in die mens van 2000 jaar geleden: Christus leeft in mij en vraagt mij zo te leven dat het Christuslicht daarin op kan lichten.

Ja, Christus alleen is de verlosser der wereld. Christus in mij, Christus in ieder die het godslicht in zichzelf ervaren kan.

Gert Hardeman

Pagina laatst bijgewerkt 23 mei 2003.