Citaten van Jan Wolkers

Uit 'Opzij', 3/2005, interview door Cisca Dresselhuys

Naar zijn evenbeeld
De mens is namelijk niet door God gemaakt naar Zijn evenbeeld, het is juist precies andersom: de mens heeft God gemaakt naar zijn evenbeeld en daarom is God zo'n kinderachtige klootzak, een man van wraak, de man die de zon liet stilstaan om de joden de tijd te geven een heel dal met tegenstanders goed te kunnen afslachten, een nare, zielige man, iemand voor wie je bang moet zijn. Zo hebben de mensen hem dus zelf gemaakt.

Uitvindsel
De hemel is sowieso een uitvindsel van mensen, omdat ze er niet tegen kunnen te moeten denken dat ze stof zijn en tot stof zullen wederkeren.

Het fundament
Zonder de bijbel zou ik een ander mens geweest zijn. Het is toch een soort indoctrinatie: je hele jeugd die verhalen te horen. En zonder die bijbel en mijn godsdienstige opvoeding had ik nooit mijn boeken gescheven. Ze vormen het fundament van mijn schrijverschap, samen met de opstandigheid, de rebellie die ik aan het geloof heb overgehouden.


Uit 'tien geboden', 'Trouw' 28 december 2002, door Arjan Visser

Noodzaak
Schrijven heeft voor mij niets met erkenning te maken, ik móét het gewoon doen. Alles wat ik heb gepubliceerd, is uit noodzaak geschreven.


Uitzicht

Uit 'Verzamelde gedichten', gedicht dateert van voorjaar 1947.

Spelende kindren in de voorjaarszon,
en in de verre tuinen vogelfluiten.
Al wordt geluk van later leed de bron,
vandaag is dit geluk door niets te stuiten.

De straten liggen eenzaam en verlaten.
Een vrouw zingt ergens voor een open raam.
En de geliefden die de tijd verpraten,
noemen elkander met een tere naam.

Tegen de horizon de paarse bossen,
daarvoor de weilanden nog nat van dauw.
En tussen de groene weiden, tulpen, rose,
en hyacinthenvelden, wit en blauw.

Zou ik iets anders wensen dan dit uitzicht,
op deze stille dingen van geluk?
Geen dood ontneemt dit land het warme zonlicht,
Geen mensendaad breekt deze dromen stuk.

Wij zijn verloren voor de grote daden.
Niets blijft ons meer dan deze ene droom:
Zonder de diepste gronden te verraden,
dit leven te aanvaarden, stil en vroom.