Dat las ik in de krant, boven een overlijdensbericht: 'De Heer zal voor u strijden, u hoeft zelf niets te doen.' (Exodus 14 vs. 14) Mijn eerste gedachte was of dit nu is hoe mijn zus (zie vorige stukje) naar de wereldproblemen kijkt. Want dat leek me even wel heel aantrekkelijk!
Het volk Israël is in Exodus 14 met Gods hulp ontkomen uit de Egyptische ballingschap. De Egyptenaren achtervolgen het volk om het terug te halen en bij de Rietzee raakt het ingesloten. Het volk geeft Mozes, hun leidsman, de schuld van de hopeloze situatie. En God zegt dat ze door moeten gaan, alsof er geen zee is, rechtdoor. Mozes houdt zijn stok boven het water en er komt een weg, tussen 'muren' van water door! En als het volk is overgestoken en de soldaten van Egypte net allemaal op de weg door het water zijn, houdt Mozes zijn stok opnieuw omhoog en de weg verdwijnt. Alle Egyptische soldaten verdrinken.
Als je, zoals de overledene uit het bericht, 95 geworden bent, is het mooi om alles over te geven, los te laten en over te steken naar de overkant van de doodsrivier. Hoe die overkant eruit ziet weet niemand en dat is ook niet belangrijk. Er zijn mensen die ervaringen hadden die erop wijzen dat daar licht is en ruimte. Als christen geloof je dat je daar Jezus ontmoet.
Als mensheid staan we ook voor een soort Rietzee, ingesloten door alles wat we door eeuwen heen hebben kapotgemaakt. Jezus en met name zijn terugkeer zou dan de 'stok' kunnen zijn die het water klieft, als in het verhaal in Exodus. Hij creëert een nieuwe weg, weg van de zondvloed, naar een nieuwe hemel en een nieuwe aarde. 'De Heer zal voor u strijden, u hoeft zelf niets te doen.'
Ik vind het een mooie gedachte, omdat het me lijkt dat het de allerlaatste strohalm is. Of het zo zal werken? Ik weet het niet. Zoiets kun je niet weten. Je kunt het alleen geloven. Ik geloof het niet. Maar ik zou het mooi vinden als ik ernaast zit.
Pagina geschreven 15-12-2023