Op Goede Vrijdag zag ik vanaf m'n hometrainer op YouTube een online-special van Nederland Zingt van de eo. De preek in twee bedrijven van Jurjen ten Brinke spoelde ik door. Zo kwam ik bij een lied met een mooie tekst en melodie dat raakte aan mijn verlangen naar het begrijpen van onze wereld en de rol daarin van een mogelijk aanwezige hogere macht. 'U, die alles overziet', zo klonk het. Dat is wat ik ook zou willen: een klein beetje alles overzien, de vreugde en de smart van onze wereld, de liefde en de haat. Alleen al de aanwezigheid van Iemand die alles overziet, zou ik als troostend ervaren. 'U alleen, leidt ons door dit leven heen.' Kijk, dat zou ik mooi vinden, dat te kunnen geloven. Dat er een soort moeder- of vaderhand is die ons op ons pad hier vergezelt en de weg wijst. 'U geeft een toekomst vol van hoop', klonk het. En dat in een wereld die ‑ zo lijkt me ‑ meer dan ooit in wanhoop ondergedompeld is.
Ik vind het prachtig dit allemaal te kunnen geloven, maar ik voel me er tegelijk ook buiten staan. Omdat ik meer geloof dat we zelf geroepen zijn onze levensweg te zoeken, hoe tastend en twijfelend dan ook. Omdat we zelf moeten proberen een overzicht te creëren, een richting te bepalen, onderling overeenstemming te bereiken en als mensheid de handen ineen te slaan. Gods naam wordt genoemd als 'Ik zal er zijn'. Ik denk dat dat nu precies de goddelijke opdracht aan ons als mensen is, er te zijn, erbij te zijn. Dat is anders dan drones en raketten op elkaar af te sturen. Een toekomst vol van hoop ... Alleen: ik geloof dat dat aan ons is en dat we daar hier en nu aan hebben te werken, hoe hopeloos dat ook lijken mag in een wereld die steeds meer gebouwd is op tegenstellingen en machtsstrijd.
Ik vind het mooi ‑ te mooi ‑ de woorden van dit lied. Omdat ik uiteindelijk niet geloof dat we er klaar voor zijn om een weg van vrede en vrijheid in te slaan. En ik ben jaloers op wie wel geloven kan dat het niet aan ons als mensen is, maar dat God zelf het voor ons zal komen doen.
Pagina geschreven 4-4-2026