Er is het kerstfeest zoals dat anno 2025 schijnbaar hoort te zijn, met overdaad, gezelligheid, sfeer en licht. En er is het kerstfeest van toen, hier en daar toch ook nog van nu. Ontheemd reizen Maria en Jozef naar Bethlehem, ongedocumenteerd, zonder onderdak, afhankelijk van de goede wil van vreemden. En spoedig zullen ze nog verder weg moeten vluchten. Dit is het verhaal van buiten de boot gevallenen. En er zit niets romantisch bij.
Ik zie in dat verhaal een God die kiest voor het onderworpene, voor wie zwak is en rechteloos. Voor juist die wereld waarin het licht heeft plaatsgemaakt voor het donker. Voor vluchtelingen en voor wie lijden onder geweld. Ik denk dat God zich ophoudt waar je het niet verwacht, aan de schaduwranden van onze wereld.
Er is het kerstfeest dat het moet hebben van Jezus, dat wacht op zijn wederkomst en verwacht dat hij zich opnieuw aan de mensheid zal verbinden. En er is het kerstfeest dat weet dat het zo niet zal zijn, omdat het in onze handen is gelegd, omdat we het als mensheid nu zelf mogen en moeten doen en ieder zichzelf mag worden, zoals ooit Jezus zichzelf werd.
Ik moet denken aan het verhaal 'Een witte kerst' van Bomans en het verhaal over de vierde wijze.
Pagina geschreven 23-12-2025