Vijftien jaar geleden heb ik via Marktplaats al eens de kinderbijbel van Vreugdenhil gevonden, de tiende druk, van 1981. Maar die voelde niet als de kinderbijbel waarmee ik ben opgegroeid. Hij is tweedelig en de inhoud leek me bijgewerkt. Het was niet echt wat ik zocht.
Door de jaren heen zocht ik nog één of een paar keer op Marktplaats. En toen ik onlangs opnieuw een poging deed, vond ik hem, de eerste druk, in vier delen, uitgekomen in 1948. Op het eerste gezicht is het vooral de taal die in die tiende druk wat is bijgewerkt, de verhalen lijken me identiek. Deze eerste uitgave brengt me, anders dan die tiende druk, wel direct terug naar mijn kind-zijn. En tot mijn verbazing zijn de eerste gevoelens die van warmte en veiligheid. Het voelt vreemd, blij als ik ben met deze boeken!
In mijn herinnering eindigde menig hoofdstuk met de woorden 'Had, had, te laat!' Bij eerste inspectie vind ik dat nu niet terug. Die woorden lijken dus voor mij een overheersend stempel gedrukt te hebben. Een stempel die ik overigens niet herken als angst.
Ik las het eerste verhaal, dat van de schepping. Ik lees: Wanneer een dier, een koe of een hond, sterft, dan wordt het lijk in de grond gestopt, dan is dat dier dood, voorgoed. Maar wanneer een mens sterft, dan wordt wel het lichaam begraven, doch de ziel sterft nooit, die blijft eeuwig leven. Dat is voor jullie nog wel een beetje moeilijk, maar wanneer je wat groter geworden bent, dan kun je dat beter begrijpen. Maar één ding weten jullie wel. Wanneer een vriendje of vriendinnetje van jullie sterft, dan gaan ze of naar de hemel of naar de hel. Hebben ze een nieuw hartje gekregen, ja, dan gaan ze naar de hemel, en anders ..? Dat durven jullie eigenlijk niet goed te zeggen, dan gaat je vriendje of je vriendinnetje naar de ... hel. Dat is heel erg. En als je zelf sterft? Er zijn toch maar twee wegen, het is het één of het ander. Kijkt kinderen, dat is het grote verschil tussen een mens en een dier.
Ik kan van deze tekst van alles vinden, maar hij raakt wonderwel aan mijn binnenste, ik kan hem voelen. Het lijkt deel van me te zijn.
Ontroering voel ik. Mijn ouders kochten deze bijbels om hun kinderen de verhalen mee te geven. Die hebben zich vastgezet in mijn ziel. En pas heel veel later heb ik ze los kunnen laten, maar kennelijk zonder ze te verliezen.
Pagina geschreven 17-9-2025