Aruba, 3 t/m 15 december 2017

Foto's hier.

Ik ben bezig met de foto's van onze reis naar Aruba. Ter plekke bleek er een tekort aan richtingborden. Veel rotondes, waarvoor centraal op het eiland veelal file gereden wordt, gaven geen richtingen aan. Op de kaart vond ik wegnummers, maar langs de wegen vond ik die weer niet terug. Een paar dagen veel gedoe, omdat de woonkernen ook al niet met een plaatsnaam werden aangegeven, maar slechts met bordjes met de tekst 'bebouwde kom' en, soms midden in de bebouwing, dan weer 'einde bebouwde kom'. Aan de infrastructuur is hier kortom nog wel wat te verbeteren, ondanks de vele Nederlandse studenten die we troffen en die het steeds weer over hun 'aansturende functies' hadden.

Omdat we in donker zouden aankomen na een lange vliegreis en ik vanaf het vliegveld met de auto ons hotel zou moeten vinden, had ik me vooraf in adres en route verdiept. Ik had de kaart van het eiland voor Here WeGo op mijn telefoon gedownload, maar ter plekke bleek deze app, die me o.a. in Zuid-Afrika goede diensten bewees, verstek te laten gaan door niet verder te komen dan de melding dat voor dit land spraakbegeleiding ontbreekt. Een paar dagen later kwam ik op het idee voor Maps de (deel)kaarten van het eiland te downloaden en toen werd het ineens allemaal veel gemakkelijker. Maps kent de namen van de toeristische attracties en de hotels en brengt je er veelal goed naartoe. Niet feilloos, want om één of andere reden wil de app graag in de snelste route een paar meter afsnijden door je over zij- en zandwegen te sturen die vervolgens, mogelijk ten gevolge van deze Maps-onhebbelijkheid, inmiddels voor verkeer blijken te zijn afgesloten. Vaak heeft Maps het eenrichtingsverkeer ook net andersom dan in de werkelijkheid het geval is. Maar toch: een welkome hulp waar plaatsnamen en richtingborden ontbraken, al moet gezegd dat op één van onze ritten de bestemming San Nicolas, een plaats in het zuidwesten, bereikt werd en aan onze rechterzijde moest liggen toen we op een onherbergzame zandweg midden in de wildernis onze bestemming zogenaamd hadden bereikt. Zoals eerder bijvoorbeeld op de Canarische eilanden ervaren, bleek de navigatie ook hier voor enige aansturende verbetering vatbaar. Enfin, na vanaf het vliegveld op weg te zijn gegaan, raakten we een paar kilometer uit de koers en bood een aardige mevrouw, die we de weg vroegen, aan voor ons uit te rijden naar onze bestemming. Dat was op dat moment wel heel erg prettig! 'Als ik uw adres heb', opperde ik na aankomst, 'breng ik u van de week een bloemetje.' 'Dat hoeft niet', was haar reactie. En weg was ze, voor ons op dat moment toch een soort engel in het duister!

We troffen relatief veel hoffelijkheid in het verkeer. Afslaan met een tegemoetkomende file in de weg: geen probleem, er werd gewoon voorrang gegeven. Nog maar de neiging als voetganger over te willen gaan steken: auto's stopten al op 10 meter afstand. Anderzijds moest je daar ook af en toe gewoon voorrang nemen als je die niet had, omdat je anders voorlopig niet verder zou komen. Mede-automobilisten achter je maakten je er op zo'n moment met de claxon wel op attent. Gewoon tussen dringen en ervan uitgaan dat de ander wel ruimte zal bieden. Zo werkte het.

En nu ben ik met de foto's en probeer ik met behulp van mijn locatiegeschiedenis uit mijn telefoon te achterhalen waar sommige foto's precies genomen zijn. Goed dat ik mijn fototoestel op de tijd ter plaatse ingesteld heb gehad!

De taal op Aruba: Ik had meer Nederlands verwacht. De voertaal is echter Spaans en toeristen worden in het Engels aangesproken. Met Nederlands kom je maar af en toe weg. Ik vind dat vreemd, omdat het onderwijs en de politiek en wetgeving toch allemaal Nederlands zijn. Het moet haast zo zijn dat veel bewoners niet van de Nederlandse taal houden en liever Engels spreken en dus maar doen alsof ze je niet verstaan door 'English please' te zeggen. Aruba gaat daar, zo lijkt me, Nederland in voor. Ook in Nederland wordt niet van de Nederlandse taal gehouden, gezien het snel toenemende gebruik van Engelse woorden en termen.

De munt is de Arubaanse florijn (Afl.), die vaak ook gulden genoemd wordt, maar men werkt doorgaans met de Amerikaanse dollar. Als toerist is je prijs altijd in dollars, het benzinestation, waar de prijs in dollars staat aangegeven maar in florins wordt afgerekend, daargelaten. De prijs is vaak, bijvoorbeeld in supermarkten, exclusief omzetbelasting, die je dus pas op je kassabon ziet. Al dat omrekenen maakt alles alleen maar duurder. Ik heb een bonnetje van geld uit de muur voor me. Voor 500 florins betaalde ik een access fee van Afl. 13,43. Als ik op m'n ING-afschrift kijk, zie ik als koers 2,1007381, dat is een koersopslag van € 2,42 voor de 500 plus 13,43 florins, en vervolgens ING-kosten van € 2,25. Ik betaal zo voor 500 florins € 246,65. Het is duidelijk: aan alle kanten moet eraan verdiend worden. Het ruwweg omrekenen aan toeristen van dollars naar florins komt zomaar nog veel ongunstiger uit. Betalen is hier industrie waaraan behoorlijk verdiend moet worden. Waar ik vandaag voor twee shakes zeven florins betaal, wordt me morgen voor hetzelfde zomaar 10 florins berekend. Toen ik daar wat van zei, was het meteen negen florins. Ach, wellicht is het beter het gewoon, zonder na te denken, te laten gebeuren. Hier leeft Aruba van.

Aruba is toeristisch. Het leeft mijns inziens goeddeels van de toeristen. Nergens heb ik dat op op mijn reizen zo sterk gevoeld als hier. Als je bereid bent te betalen, zal vriendelijkheid je deel zijn, dat wel.

En het klimaat? Winter, december, daglicht van 07.30 tot 18.30 uur. Temperatuur behoorlijk constant van 's nachts 25 tot overdag 31 graden. Veel zon en in december (dat in de regentijd valt) af en toe een verfrissende tropische bui. Door de voortdurende wind is de temperatuur goed te doen, alhoewel ook in december bescherming tegen de zon noodzakelijk is.

- -

Pagina gemaakt 18-12-2017 - 19-12-2017.