Sina kon ook zoek zijn. Niemand wist soms waar ze was. Ze is eens een nacht zoek geweest en via de politie kreeg ik de volgende morgen bericht dat ze tien kilometer verderop op een boerderij uit de hooiberg was komen kruipen met een blik soep. Ze wilde graag een blikopener en vuur om de soep heet te maken. Het schouwspel was zo bizar geweest dat de boer meteen de politie maar gebeld had. De politie kende haar en kende mij. Vandaar.
Op een avond stond ze met een lekke band onder een boom in een plaats zeker veertig kilometer verderop, voor een boerderij. Nadat ze uren gestaan had, bewegingloos zoals ze dat zo goed kon, ging de boerin poolshoogte nemen. Aan de fiets hadden we toen al lang een herkenningsteken gemaakt voor als haar iets zou overkomen. Zo kwam het dat ik gebeld werd die avond, over dat Sina daar nog altijd stond. Of ze niet gevaarlijk was, wilde de boerin weten. Dan mocht ze wel binnen komen. Alhoewel, dat leek ze niet te horen.
Ik heb de boerin geïnstrueerd: Dwing niet, dring niet aan, noem mijn naam en zeg dat je contact hebt gehad en dat ik eraan kom. Zeg dat ik heb gezegd dat ze binnen mag wachten en een kop koffie mag drinken. Zowaar, het lukte. Ik zette de fietsendrager op m'n auto en reed de meer dan veertig kilometer vanaf de andere kant. Ze had de koffie op. Ze was klaar om mee te gaan, dankbaar dat ze mij zag. Het werd donker inmiddels. Toen we in voor haar bekend gebied terugkeerden, zei ze met een lach: 'Goh! Ie weet ook overal de weg!'
Alfab. index --- Home
Pagina gemaakt 22-7-2017.