Namibië als vakantieland

Namibië komt op in de toeristenbranche. In september 2010 was ik er gedurende 25 dagen. We reisden 6300 km. en hadden tweemaal problemen met een autoband. Het land is groots en woest, vol contrasten. Het is twintigmaal zo groot als Nederland en heeft 2 miljoen inwoners. De gemiddelde levensverwachting is er 44 jaar (tegen bijvoorbeeld 38 jaar in Zambia). Zes procent van de inwoners is blank. Vijfentwintig procent is hiv-positief. Namibië is een land in opbouw en de kosten van die opbouw komen ook op de toeristen neer, zeker in de toeristenbranche zelf. Daar zijn de prijzen zomaar het drievoudige van die in plaatselijke restaurants. Over de hele linie is Namibië veel duurder dan Zuid-Afrika, terwijl de koers van de Namibische dollar gekoppeld is aan die van de Zuid-Afrikaanse rand.

De wegen in Namibië zijn goeddeels grondpaden, zandwegen dus. Dat maakt reizen vermoeiend en lawaaiig en brengt risico van technische problemen met zich mee. Vooral de banden hebben het flink te verduren. Ga er verder van uit dat alles onder het stof zal komen te zitten. Aanvankelijk dacht ik her en der brandjes te ontwaren, maar wat ik zag, waren de stofwolken van passerende auto's.

Het gsm-netwerk is in de steden goed. Daarbuiten is het veelal belabberd. Opvallend is dat rond benzinestations, restaurants en lodges vaak wel 'goed' signaal is, zonder dat er overigens gebeld kan worden. Men plaatst een grote antenne, waarop een aantal uren per dag één streepje gsm-ontvangst haalbaar is en zet daar een versterker achter met een bereik van zo'n vijftig tot honderd meter. In de uren waarin dat ene streepje er daadwerkelijk is, kan er ge-sms't worden, meestal niet gebeld. Ga er verder van uit dat er op trajecten van honderden kilometers geen gsm-signaal aanwezig kan zijn. Aangezien er veelal weinig auto's rijden, kan het eventueel lang duren voordat zich in een noodsituatie hulp aan zal dienen. Achteraf vonden wij dat we om veiligheidsredenen een satelliettelefoon hadden moeten hebben.
Met mijn Namibische prepaidkaart (MTC, Tango) kon ik gsm-abonnees van het Nederlandse T-Mobile niet per sms bereiken en zij mij evenmin. Het sms-contact via andere Nederlandse providers lukte vaak wel, maar geregeld ook niet. Telecomproviders hebben van alles, maar zeker geen prestatieverplichting. Zo probeerde ik een aantal keren achter elkaar een telefoonverbinding met Nederland tot stand te brengen, zonder dat dit lukte. Op de prepaidkaart werd per poging 12 dollar (€ 1,32) afgeboekt, de prijs voor de eerste belminuut. Die prijs is overigens precies het viervoudige van die van de prepaidkaart van het Zuid-Afrikaanse MTN en dat bedrijf rekent veel gunstiger per seconde af en heeft ook nog een behoorlijk dekkend netwerk.

De geldautomaten geven hun Namibische dollars soms maar moeizaam prijs. Ze zijn leeg, of raken tijdens de eerste de beste transactie van een westerse toerist leeg. Wij hadden geregeld problemen hiermee, al ging het ook wat dit betreft in de steden veel beter. Als het wel lukte, pinden we zonder problemen tweemaal 2.000 of hier en daar zelfs 2.500 Namibische dollars per pas achter elkaar.
De post heeft inmiddels ook mijn twijfels. Vijf weken na terpostbezorging weet ik dat pas slechts één van de achttien kaarten die we verstuurden in Nederland is aangekomen.1)

Wat minpunten dus, maar het is wel een rijke ervaring in zo'n echt Afrikaans land vakantie te vieren. Qua natuur is er heel veel te zien en de verscheidenheid is groot.
Helaas wordt er ook veel gebedeld en is de mentaliteit er in die gevallen ook niet naar om het stuur van het eigen leven zelf in handen te nemen. Dat is ook in dit land een groot probleem. Daarover en over ons bezoek aan een Himba-village zal ik later schrijven.

1) P.S. Zeven weken na verzending zijn onze kaarten alsnog in Nederland aangekomen.

Pagina geschreven 11 oktober 2010, laatst aangevuld 27 november 2010.

- -