Politie: bureaucratie die levens kost

'Ik kom voor bureaucratie', zei ik vandaag op het gemeentehuis tegen de functionaris die mij aan het loket te woord stond. Eerder deze week was ik daar ook al geweest om een formulier 'Verklaring omtrent gedrag' (VOG) te halen. Ik heb die verklaring à raison van € 30,05 voor mezelf nodig, omdat mijn vrouw wat uren gastouder is. Het formulier had ik na invulling volgens de regels ter ondertekening doorgestuurd naar het gastouderbureau. Dat gebruikte kennelijk vooringevulde en getekende formulieren, waarvan ik een exemplaar toegestuurd kreeg, zodat ik opnieuw kon beginnen aan mijn eigen gegevens. Ongevraagde bezigheidstherapie zogezegd! Daarna dus opnieuw naar het gemeentehuis. 'Is er om kinderen te krijgen ook een VOG nodig?', zo vroeg ik, 'want als Riagg-hulpverlener heb ik nogal wat ellende gezien van ouders die kinderen kregen zonder dat dat goed voor henzelf en voor die kinderen was.' 'Die heb ik nog niet gehoord', reageerde de functionaris op mijn voor de hand liggende vraag.

Mijn vrouw moet ook een kinder-ehbo-diploma halen. Zodra ze zich voor de cursus aanmeldde en aangaf verpleegkundige te zijn, werd haar gevraagd docente van de cursus te worden. Dat nam echter niet weg dat ze het examen moet doen, een examen waarin antwoorden gegeven moeten worden waarvan je als verpleegkundige weet dat je met je verpleegkundige kennis het slachtoffer tekort doet zodra je slechts de kennis van de ehbo-cursus gebruikt.

Het hele gastouderschap is met ingang van dit jaar strak gereglementeerd, maar een mijns inziens voor de hand liggende koppeling tussen door de ouder(s) gewerkte uren en de gastouderuren wordt niet gemaakt. In mijn visie is de regeling daarmee nog immer zeer fraudegevoelig.

Altijd als het om bureaucratie gaat, moet ik denken aan die avond dat ik bijna verongelukte door een verkeersgevaarlijke situatie die ik niet zelf veranderen kon. Ik belde de politie niet, al had ik in mijn telefoon nog een gewoon nummer van de KLPD Driebergen opgeslagen staan. In die tijd belde ik in principe de (0900-)nummers met een extra tarief niet. Ik had mijn telefoon ook voor die nummers geblokkeerd. In een vroeger gesprek met hetzelfde gewone politienummer, een gesprek dat minder dan een minuut duurde, werd ik geschoffeerd en zou ik strafbaar zijn, omdat ik het nummer dat bedoeld was voor bellers uit het buitenland gebruikte en kreeg ik geen gelegenheid mijn melding te doen. De politiefunctionaris gooide de telefoon erop nadat hij uitgefoeterd was. Ik was toen al ineengekrompen, gekwetst. Over de bejegening door de KLPD heb ik toen een klacht ingediend. De correspondentiemap hieromtrent was uiteindelijk twee centimeter dik. Maar met de politie kwam ik er niet uit. Ik was in overtreding geweest en daarmee uit! De correspondentie naar aanleiding van mijn klacht nam bijna alle vertrouwen in het politieapparaat bij mij weg. Ik voelde me om de tuin geleid en totaal niet serieus genomen. Omdat ik geen gelegenheid had gekregen mijn melding te doen, diende ik een klacht in bij de Nationale Ombudsman. Uiteindelijk werd ik hier in het ongelijk gesteld. Bewust heb ik overigens nooit gemeld waarover mijn telefoontje had moeten gaan. Ik was benieuwd of daar ooit naar gevraagd zou worden, maar dat gebeurde niet, noch door de politie, noch door de Nationale Ombudsman. Wat ik had willen melden heeft kennelijk nooit ter zake gedaan. Alleen het telefoonnummer dat ik gebruikte telde. Bureaucratie ... die zomaar levens kost. Want ditmaal verongelukte op de plek waar het met mij bijna fout ging een uur later een jonge man, zo las ik later in de krant, een jurist van de gemeente. Zijn hoogzwangere vrouw heb ik nog opgezocht. Een nieuw mensenkind zou nooit de eigen vader leren kennen ... Gisteren kwam ik weer langs die plek. Altijd als ik er langskom, denk ik aan mijn telefoontje. Altijd opnieuw voel ik de kwetsing die de politiefunctionaris mij meende te moeten meegeven op mijn verdere levensweg. Altijd opnieuw word ik me bewust van de gevolgen die kleine keuzes kunnen hebben.

Pagina geschreven 28 januari 2010.

- -