Godgeklaagd slap

Sommige anderen zijn anders dan ik ben. Vaak denk ik dat ik anders ben dan de meesten. Ik vind veel mensen mateloos oppervlakkig, afgestompt en ongevoelig voor de verwachtingen van anderen. Dat vind ik in mijn eigen leefomgeving, dat vind ik op vakantie en eigenlijk vrijwel overal. Velen zijn lawaaiig, schreeuwerig en graag bezat, waardoor ze sowieso al alle gevoel voor de ander verliezen. Tegelijk zijn ze natuurlijk klein en angstig, angstig om er niet bij te horen. Ik denk vaak dat veel verslavingen, zowel aan drugs, alcohol en nicotine, groeien op basis van de angst om buiten de groep te vallen. En dat is nu net waar ík niet bang voor ben. Ik verláng niet eens om bij een groep te horen! Zo te zijn is vaak lastig en soms ook wel eenzaam.

Momenteel wordt er in de wijk waarin ik woon aan de wegen en groenstroken gewerkt. Dat betekent een paar weken lang veel werklui in reflecterende hesjes op straat in busjes, bestelauto's en allerlei vreemdsoortige vehikels, de één om oude stoepranden uit te graven, de ander om nieuwe in te leggen. Ik zag bijvoorbeeld een grondzuiger, die kennelijk gebruikt wordt om ruimte voor nieuwe regenwaterafvoerputten te creëren. Kortom, talloze kraantjes, gravers en heffers krioelen door elkaar, veelal met veel lawaai. Vlak na half acht 's morgens zijn ze er en is het niet meer mogelijk nog wat door te slapen en tussen een uur of vier en een uur of vijf is het allemaal weer voorbij. Ik kan billijken dat de voertuigen enig lawaai maken, maar ik keur de schallende radio's af. Radio's aan en in voertuigen, radio's van de stratenmakers, radio's van voren, radio's van achteren. Ik raak er gespannen van als het allemaal zo gewelddadig moet en ik voel de neiging letterlijk weg te vluchten, nog een week op vakantie te gaan of zo. Een paar maal ben ik naar jongens toegelopen met de vraag de radio te dimmen, omdat ik het lawaai als hinderlijk ervoer en ik moet ditmaal toegeven dat mijn verzoeken enig succes mochten boeken, ook al werd ik door de jongens aangekeken alsof ik van een andere planeet kwam. Ik haat bouwvakkers nu eenmaal, alleen al vanwege dat belangrijkste instrument: hun radio! En dan een feestje in de buurt. Ik ben net ingeslapen als er buiten afscheid genomen wordt. Er wordt geschreeuwd, gelachen, nog eens geroepen, nog iets opgehaald, doeg geroepen, geclaxonneerd, zodat iedereen in een behoorlijke straal wel wakker moet zijn. Mijn probleem is dat ik niet zomaar voor de tweede keer inslaap, dat dat uren of zelfs de hele rest van de nacht kan duren en dat ik er uiteindelijk maar uitga en wat ga doen, lezen, computeren of nog iets anders, omdat alsmaar wakker liggen me ook niet rustiger maakt. Ik beschouw de feestenden die op deze manier afscheid nemen als volstrekt asociaal, maar ik weet dat ik hierin tamelijk alleen sta, zodat, objectief gezien, ikzelf de asociaal moet zijn. Ik zou het dan ook niet in mijn hoofd halen om iets te organiseren waarvan anderen overlast kunnen hebben. Ik werk niet mee aan een buurtfeest als er mogelijk overlast voor derden kan ontstaan. Als een aannemer of andere werker iets aan mijn huis moet doen, kom ik vooraf overeen dat er geen radio aan te pas zal komen, juist omdat ik overal om me heen de schilders, aannemers, stukadoors en andere de radio als hun belangrijkste instrument zie aanvoeren en hanteren. Een paar dagen geleden was bij één van de huizen achter het mijne een aannemer actief en de radio irriteerde me behoorlijk. Dus ging ik op onderzoek uit. Voor het huis, op de oprit, stond de radio te schallen, maar er was niemand in de buurt. Ik belde aan, maar er werd niet gereageerd. Asociaal die ik ben, zette ik de radio uit en ik legde schuin onder de lat op de zaagtafel m'n kaartje met de aantekening dat ik de vrijheid genomen had die uit te zetten, omdat die mij hinderde. Ik moet toegeven dat ik die radio daarna niet meer heb gehoord. Wat in dit alles opvallend is, is dat ik hier vrijwel de enige ben die zich stoort, althans daaraan uiting geeft. Dat vind ik een eenzaam gevoel. Maar als ik anderen over de verstoringen spreek, hoor ik vaak dat die anderen zich ook storen of gestoord hebben. Zij echter verkiezen het zich sociaal te gedragen en alles dus maar te slikken. In elk geval zullen de meesten de herrieschoppers niet aanspreken op hun gedrag. Ik merk dat dat feit me in toenemende mate boos maakt. Wel last ondervinden, maar ervoor kiezen die last te verdragen en er vooral niets aan proberen te doen, vind ik godgeklaagd slap. Maar ja, wie ben ik?

Pagina geschreven 30 maart 2010.

- -