OV-chipkaart

Gisteren waren we een dagje met de kleindochters naar Amsterdam, met de trein. En ze wilden graag ook met de tram, want die ervaring hadden ze nog niet. Een zaterdag openbaar vervoer levert heel wat indrukken op.

Van tevoren had ik al op het station in mijn woonplaats geïnformeerd hoe dat zou moeten, met de kleindochters in de tram. Zij hebben geen chipkaart en ze hebben die ook niet nodig. Het kan jaren duren voordat ze nog eens van het openbaar vervoer gebruik zullen maken. Ik begreep dat ik beginnen moest met twee anonieme kaarten uit de kaartautomaat te halen. Dat zou me vijftien euro kosten, maar dan had ik nog geen tegoed voor de meiden. Dat zou er dan nog op gezet moeten worden, voordat ze in de tram zouden kunnen stappen. Ik besloot het niet te doen, maar in Amsterdam op het station te kijken of er echt geen andere optie is.

De treinen reden deze dag op tijd, maar waren overvol, zowel op de heen- als de terugreis. De grootste helft van de reistijd hadden we geen zitplaatsen. Ik zal niet snel nog eens op het idee komen om op een zaterdag met de trein ergens naar toe te gaan.

De meiden hadden zich verheugd op een dubbeldekker. Dat was een vorige keer dat we ze met de trein meenamen, een paar jaar geleden, jammerlijk mislukt doordat de treinenloop toen zo verstoord was dat we op de eerste overstapplek de trein terug genomen hebben om thuis alsnog de auto op te halen. Ditmaal was het dus staan bovenin de dubbeldekker, als haringen in een ton.

Tegenover het centraal station in Amsterdam bevindt zich een kantoortje voor kaartverkoop en informatie van het GVB. Daar stonden een viertal lange wachtrijen, waar nauwelijks beweging in kwam. Ik schatte al snel in dat we daar minstens een halfuur zouden moeten doorbrengen en besloot dat dus niet te doen. We zochten de tram, lijn 9, en ik meldde de bestuurder dat we eenmalig twee kleindochters bij ons hadden, maar dat zij geen chipkaart hadden. 'Hoe lossen we dat op?', vroeg ik. 'Gefeliciteerd met zulke meiden', reageerde hij en op mijn vraag naar een oplossing: 'Gewoon doorlopen!' Zo reisden de meiden vrij en omdat ik vreesde dat we niet nogmaals zo'n toeschietelijke bestuurder zouden treffen, liepen we aan het einde van de middag de ruim twee kilometer naar het station terug.

We hadden een mooie dag met elkaar. Maar het openbaar vervoer als optie om eens iemand mee te nemen, heeft bij mij duidelijk verder terrein verloren.

Pagina geschreven 23 januari 2011.

- -