PostNL

Op 150 meter van mijn huis vind ik, als ik tussen de buien door even een ommetje maak, half tussen de struiken, een stevige tas met 13 kilo folders, netjes per bundeltje verpakt met twee zogenoemde postelastieken. Het label met de bezorgroute is erbij. Terwijl ik e.e.a. bekijk, passeert een jogger, die me vertelt dat iets verder naar achteren nog wel meer te vinden is.

Aan de hand van de bedrijven achter de folders (Karwei, dat via internet geen contact wenst met contactzoekers, en OV-bureau Groningen Drenthe) vind ik uit dat PostNL, voorheen TNT, daarvoor TPG en tot 2002 PTT, de bezorgtaak kreeg. Ik bel met PostNL en de gegevens betreffende de folders en het label worden genoteerd. Dan wordt me gevraagd het label op te sturen naar een postbusnummer in Utrecht en er een brief(je) bij te doen met mijn verhaal. Ik weiger. Ik koos voor de telefoon om de melding te doen en ik wacht niet op bezigheidstherapie. De dame die me te woord staat, is echter vasthoudend en wat ik allemaal moet melden, blijkt ook compacter te kunnen. Uiteindelijk volstaat een briefje met het woord 'Gevonden'.

De sfeer van het gesprek is niet prettig. Met name het aandringen op verdere actie van mijn kant bezorgt me onaangename gevoelens. Ik vind het onjuist dat bij welwillende burgers zulke gevoelens worden gewekt. Dat komt een bedrijf zeker niet ten goede.

Pagina geschreven 11 oktober 2011.

- -