De eurocrisis is een schuldencrisis en daar wringt ook de schoen

De Eurotop is in Brussel bijeen om zich en ons uit een crisis te helpen waar we niet meer uit te helpen zijn. We zijn te ver gegaan, hebben te veel op de pof geleefd, te veel geleend en te weinig afgelost. We zijn een pact en meer dan dat aangegaan met onbetrouwbare partners en we hebben ons laten bedotten. We zijn tevergeefs blijven wachten totdat die partners zich aan onze afspraken zouden gaan houden. Maar dat zijn ze nooit van plan geweest. Dat blijken ze ook niet te kunnen, want het volk wil niet, met geen mogelijkheid. Toen de problemen zich opstapelden, zijn we geld gaan pompen in een failliete boedel die we failliet hadden moeten laten gaan. Inderdaad, dat zou velen van ons zowel als ons als natie fors in het vlees gesneden hebben, maar het zou toch een 'ten halve gekeerd' zijn geweest. We kozen voor vermijding van gezichtsverlies en zijn nu, 'ten hele dwalend', bezig dat des te meer te lijden. We zijn op het punt waarop er alleen nog maar verliezers zijn. Want alles hangt aan alles, als een klontering van zeepbellen: als er één wordt doorgeprikt, blijft er niets meer over. Achteraf bezien waren dat pact en die euro geen goed idee. Maar het was onze toren van Babel en we hebben de daarop noodzakelijk volgende spraakverwarring niet voorzien. Onze politici vechten zogenaamd, spreken woorden die vooral verhullen en die ze ook niet waar kunnen maken. Ze zijn niet uit op een zinnige oplossing, maar op het vermijden van hun gezichtsverlies. Een treurige vertoning is het geworden. Vannacht een echte oplossing of doorbraak? Gelooft u het? Ik niet.

Pagina geschreven 26 oktober 2011.

- -