Albert Heijn blijft doorsturen naar de servicebalie

Ik heb het vaker met ze aan de stok gehad, daar bij Albert Heijn. Maar vandaag was het wel heel bont. Op maandagmorgen aan de servicebalie voor een dongel uit de folder van de nieuwe week. Of die simlockvrij is. Dat is-ie, wordt me verzekerd. Alleen: hij is er niet, maar hij kan voor me besteld worden. 'Als-ie simlockvrij is', herhaal ik naar de manager, die me helpt. 'Je kunt er alleen met AH-mobiel mee internetten', is het antwoord nu, want er zit geen simkaart in. Geen simkaart? Enfin, dan maar niet.

Er liggen wat afgeprijsde cartridges daar bij de servicebalie, ook voor mijn printer. Wat dat type kost, vraag ik, want dat staat er niet bij. Het wordt in de computer opgezocht. Drie euro, geen geld dus! Of de verpakking dicht is, wil ik weten. 'Ja hoor, hij is nog geseald en al', is de reactie. Maar ik zie dat de verpakking open is. En ik heb geen belang bij een cartridge die het bij een ander al niet deed. De manager herhaalt dat de sealing intact is en wijst op een AH-etiket dat niets met sealing te maken heeft. Ik pak de cartridge over en trek hem uit de houder. Inderdaad: niks sealing! De kop ziet er gebruikt uit door ingedikte inkt. Niet doen dus.

'Ik hoop dat het me in de winkel beter vergaat', zeg ik nog. Dat zal blijken niet het geval te zijn. De zak appelen die ik meeneem voor € 1,99, moet aan de kassa plotseling twee kwartjes meer opbrengen dan in het schap. Ik protesteer. De verkoopster kijkt zo hulpeloos dat ik besluit zelf te checken of ik niet verkeerd gekeken heb. Dat heb ik niet. Ik had al eerder, als er te veel werd aangeslagen, mijn geld terug moeten halen bij de servicebalie, maar toen had ik al betaald voor ik zag wat er was foutgegaan. Ditmaal weiger ik het te hoge bedrag te betalen. De juffrouw kijkt naar de rij van zes wachtenden en herhaalt dat ik echt eerst te veel moet betalen en het teveel dan bij de servicebalie terug moet gaan vragen. Ik weiger opnieuw en stel voor dat ik mijn boodschappen meeneem naar de servicebalie en daar alles in één keer afreken. Dan roept de juffrouw de manager op. Ze kijkt naar mij en wijst me nu op de rij wachtenden: 'Moet u zien hoeveel mensen er op u wachten!' 'Ik maak hier geen fout', zeg ik, 'u maakt de fout!' 'Ik maak geen fout', weet zij. Dan is de manager er ook al weer en kan ik toch al mijn boodschappen aan de servicebalie betalen. Een excuus kan er echter niet vanaf, niet bij de caissière en niet bij haar manager. Dat vind ik nog het meest zwakke in het hele verhaal.

Of moet ik de fout bij mezelf zoeken. Moet ik mijn gedachten, m'n inprenting en m'n rekenen op nul zetten en gewoon betalen wat de kassa zegt en de bon maar laten zitten? Dan zou ik voor Albert Heijn en sommige anderen plotseling geen lastige klant meer zijn. Dat wel!

Pagina geschreven 30 juli 2012.

- -