Tia en schijfdefragmentatie

Dit is een persoonlijk verhaal. Mijn vaten zijn niet al te best, zo werd vanaf mijn vijftigste steeds duidelijker. Eerst kreeg ik een paarse plek op mijn voet. In het academisch ziekenhuis bleek het te gaan om oxiderend hemoglobine dat door diverse lekkende vaatjes in het weefsel kwam en naar de voet zakte. Die kwaal heb ik van mijn vader, maar daarmee kun je, als ik naar hem kijk, heel oud worden.

Twee jaar later kreeg ik een tia, die later door de neuroloog een lacunair herseninfarct genoemd werd. Ik moest minder gaan werken, maar werkte parttime nog tot mijn zestigste door. Dat infarct was gedurende enkele jaren voorafgegaan door regelmatige migraine-aanvallen, vaak op mijn vrije woensdag die ik probeerde te reserveren voor iets ontspannends als een mooie fietstocht. Of het echte migraine was, weet ik niet. De aanvallen duurden kort, korter dan een halfuur en veroorzaakten meestal gedurende die tijd gezichtsvelduitval en -verstoring aan beide kanten. Als één kant uitbleef, wist ik een aanval aan die kant nog tegoed te hebben. De rest van de dag en de volgende dag moest ik dan voorzichtig zijn met mijn hoofd bewegen, omdat dat pijnlijk was. Deze aanvallen stopten vrijwel geheel nadat ik een herseninfarct had gekregen. Slechts eenmaal in de paar jaar had ik er nog last van.

Ik bleef concentratieproblemen houden en leerde mezelf te helpen met de gedachten op één de aandacht opeisende bezigheid te richten. Schrijven dus, of foto's of video bewerken. Lawaai en veel prikkels om me heen was nooit mijn sterkste kant geweest en de last die ik daarvan ondervond, nam sterk toe.

Onlangs kreeg ik een korte eenzijdige migraine-aanval die werd gevolgd door een totale stoornis in begrijpend lezen. Ik kon de taal niet meer begrijpen, had het idee dat letters en woorden door elkaar gehutseld waren en vroeg me af of er met het drukken van de krant iets helemaal was misgegaan. Voor de aanval echter was me niets bijzonders opgevallen. Door de dagen die volgden heen merkte ik dat ik last bleef houden van deze tia. Ik was wel meer gewend: Bij mijn herseninfarct was er totale gevoelloosheid in mijn linker arm, zodat ik geen pen kon oppakken. Later een keer een plotselinge gevoelloosheid in mijn gezicht en ook eens het wild heen en weer zwiepen van mijn hele gezichtsveld, om maar een paar uitspringende gebeurtenissen te noemen. Van die laatste twee hield ik echter niet zo lang last als nu het geval is.

Mijn prikkelbaarheid en vermoeibaarheid raakten in deze dagen duidelijk versterkt. Daarnaast speelt het mij al jaren bekende slaapprobleem me weer veel meer parten. Na eerst een uur geslapen te hebben, is er bij het wakker worden een gedachtevluchtigheid waarin bijna alles in mijn denken aan elkaar geassocieerd wordt. Toen ik dit na het herseninfarct op mijn vijftigste voor het eerst ervoer, meende ik psychotisch te worden, maar dat was gelukkig niet zo. Ik moet het echter ook niet te ver laten komen en ga dan ook geregeld uit bed om één of meerdere uren met gerichte aandacht bezig te zijn. Als het daarna nog vroeg in de nacht is, helpt een slaaptablet (nitrazepam) me meestal om later in de nacht nog wat slaap in te halen. Die tabletten moet je niet te veel gebruiken, omdat ze sterk verslavend zijn. Ik beperk het gebruik dan ook tot een doosje van 30 stuks per halfjaar tot negen maanden, zeg gemiddeld tot eenmaal per week. Enfin, slaapproblemen dus weer. Ook en juist als ik slaap, is mijn hoofd druk. Ik word vaak wakker, tot om het uur, en steeds ben ik me bij het wakker worden bewust van waar ik in mijn hoofd mee bezig was. Een enkele keer is het een nachtmerrieachtig iets wat zich als een ervaring uit een vorig leven(?) aan me opdringt, of een situatie onder enorme tijdsdruk, waar ik helemaal in dreig vast te lopen, vanuit mijn vroegere werk als Riagg-hulpverlener (ik ben er nu bijna vijf jaar helemaal uit), maar meestal ben ik in mijn hoofd bezig met ordenen van alles op mijn interne 'harde schijf' om het zo te noemen. Het is net of er een defect is ontstaan, waarna alles, maar dan ook alles, wat er nog ongeschonden op staat, gedefragmenteerd en herplaatst moet worden en dat lijkt in een hoog tempo te gebeuren. In de periode die dat proces neemt, ontdek ik steeds opnieuw lacunes, gaten in mijn geheugen, dingen die ik moet weten, maar die er niet meer zijn. Soms weet ik waar ik de ontbrekende informatie kan terugvinden in mijn papieren of elektronische archieven, maar ik ben me ervan bewust dat er veel meer verloren moet zijn gegaan dan ik nu ervaar. En het proces komt me bekend voor van na mijn herseninfarct, toen ik precies hetzelfde ervoer.

Op de achtergrond defragmenteert mijn computer tijdens het schrijven van dit stuk een grote harde schijf en op het scherm kan ik de vorderingen zien. Langzaam maar zeker zijn de rode gefragmenteerde bestanden allemaal blauw (aaneengesloten) aan het worden. En gelukkig krijg ik geen foutmeldingen, want kennelijk is deze harde schijf, anders dan die in mijn hoofd, nog ongeschonden.

Pagina geschreven 4 januari 2011.

- - -