Uit de hand lopende zorgkosten

Het is al jaren aan de gang en het nieuwe verzekeringsstelsel heeft er niets aan veranderd: de zorgkosten lopen alsmaar op. Waarom en waardoor?

Medisch wordt er steeds meer mogelijk en als alles door de verzekering betaald wordt, willen mensen, die toch al zoveel premie betalen, daar ook van profiteren. Dus komen er steeds meer privéklinieken bij en dus trekken deze klinieken steeds meer klanten aan die vervolgens de rekeningen aan de verzekeraar sturen.

Maar is het doel van verzekeren eigenlijk niet om je in te dekken tegen kosten die je nooit zelf zou kunnen dragen? Een huisarts beschreef in de krant laatst het voorbeeld van de opstalverzekering. Die heb je voor als er brand zou komen, niet om het wegpoetsen van een vogelpoepje op de keukenruit te kunnen declareren. Volgens deze arts gedraagt de consument zich in de zorg echter zo dat dat wegpoetsen wel degelijk door de verzekering moet worden betaald.

Een ander kostenaspect ligt in de ziekenhuisbedden. De economie van het ziekenhuis maakt een vrijwel 100-procent bezetting noodzakelijk. Dus word je voor iets waarvoor dat niet nodig en misschien zelfs ongewenst is, als er toevallig een bed vrij is, zomaar opgenomen. Evenzo worden sommige poliklinische behandelingen door het ziekenhuis om financieel-technische redenen zomaar onder het etiket van dagbehandeling gegeven. Allemaal oneigenlijk gebruik van voorzieningen dus.

Er is in de zorg sluipenderwijs de laatste 30 tot 40 jaar een hele nieuwe en steeds verder uitdijende laag bijgekomen, namelijk die van management en bestuurders. Deze laag heeft gezorgd voor een 'overkill' aan bureaucratie die inmiddels heel veel goede werkers de zorg heeft doen verlaten. Natuurlijk, bepaalde nieuwe regels en met name protocollen hebben zeker hun waarde, zoveel is wel bewezen. Maar helaas heeft het management het contact met de werkvloer in veel instellingen totaal verloren of zelfs nooit echt gehad. Er vigeren legio regels die zodanig onpraktisch zijn, dat de uitvoerend werkers, die allang hebben opgegeven te proberen met het management te communiceren, daar 'vrolijk' omheen werken. In te veel instellingen is het gesprek tussen de uitvoerende en de besturende laag geen cent waard. Dat dit voor de zorg onnodig duur uit moet pakken, is evident.

Wat ik wil zeggen is dat we terug zullen moeten naar een systeem waarin we zelf betalen wat we zelf betalen kunnen en ons verzekeren voor eventualiteiten waarvan we zelf de kosten niet zullen kunnen opbrengen. En ziekenhuizen zullen zich niet in hun voortbestaan bedreigd moeten zien als ze een redelijk aantal reservebedden achter de hand houden, zonder dat die zo snel als mogelijk, nodig of onnodig, bezet moeten worden. Managers en bestuurders zullen moeten gaan leren te luisteren naar de uitvoerende laag en de werkers zullen moeten leren dat er naar hen geluisterd wordt.

Pagina geschreven 12 augustus 2011

- - -