Nu ik wat vaker in de supermarkt kom, vallen ze weer op: de mannen en vrouwen die daar met een kartonnen bekertje proberen wat geld bij elkaar te bedelen. Vaak hebben ze ook een paar bladen bij zich, die je dan wel zult kunnen kopen. 'Fijne dag, dank u wel', zeggen ze hier ter plaatse momenteel. Vooral als het koud is, vind ik het moeilijk om deze mensen niet wat te geven.
Ik denk terug aan 2010, toen ik nader contact nam met zo'n bedelaar en erachter kwam dat deze mensen zomaar via meerdere kanalen proberen in hun levensonderhoud te voorzien, maar tegelijk ook anders met wat ze hebben omgaan dan ik doe. Ik ontdekte dat er hier kennelijk zomaar een heel netwerk om zo'n persoon of familie wordt opgetrokken en dat al die mensen die proberen wat voor ze te doen dat vaak niet van elkaar weten. Ik concludeerde toen uiteindelijk deze mensen geen dienst te bewijzen met steeds maar wat te geven en realiseerde me daarmee het bedelgebeuren ook in stand te houden. De vraag is of we dat willen: bedelende mensen voor de supermarkt. Als we dat niet willen, zullen we daar de consequentie van niets te geven aan moeten verbinden. Mijn ervaringen sturen me, als ik eerlijk ben, die kant op. Maar lastig vind ik het wel. Want kennelijk levert dit bedelen genoeg op en houden we het daarmee zelf in stand.
Natuurlijk: elke bedelaar heeft een ander verhaal. En het zal zeker niet altijd gaan zoals in mijn vroegere ervaring. Dat houdt mijn twijfel gaande.
Pagina geschreven 29-3-2026