Ik las 'Wachten, een levenshouding', van Dirk de Wachter (uitg. Lannoo Campus, 2025). De Wachter benadert het wachten hierin van heel verschillende kanten. Het openstaan voor het onverwachte biedt juist in het wachten unieke kansen. 'Wachten' is een boek dat niet speciaal uitspringt, maar het straalt wel rust uit en vrede. Het hielp me mijn eigen wachten onder ogen te zien en te vertrouwen.
Illustratief vond ik een citaat (pag. 35) van Bernard Dewulf:
En zo kwam ik haast vanzelf uit bij een geliefde filosoof. Hij maakt een onderscheid tussen 'wachtenden' en 'wachters'. De eersten zijn actief, de anderen passief. Hun verlangens verschillen wezenlijk van elkaar. De wachtenden kijken uit naar het komende, de wachters turen naar het nooit komende. De wachtenden, op de bus bijvoorbeeld, zo zegt de filosoof, 'menen te weten waarop zij wachten': de bus. De wachters daarentegen 'weten niet waarop zij wachten'. Anders gezegd, 'in werkelijkheid wachten zij alleen maar op het onverwachte dat zich op elk moment kan voordoen'. Gelijk weten ze: het zal nooit gebeuren. Ik ben een wachter, de wachtende die niet weet waarop hij wacht. De wachtende vindt de tijd van het wachten, onder meer in het bushokje, verlies van tijd. Want hij wil vooruit. De wachter daarentegen is daar niet mee bezig. (...) Er is een wachten dat nergens op wacht, niets specifieks verwacht en toch wacht.
Zie ook hier.
Pagina geschreven 10-2-2026